ตอนที่ 180 ปฏิบัติการช่วยเหลือนอกห้องน้ำ กับสถานการณ์สิ้นหวังที่ไม่มีใครพกเสื้อผ้ามาเลย

ตอนเจ้าหยานลดโทรศัพท์ลงจากข้างหู สีหน้าก็แทบไม่เปลี่ยน

แต่เขายืนเงียบอยู่ข้างลานจอดรถ ท่ามกลางลมหนาวนานสองวินาที

หลู่ชวนอยู่ข้าง ๆ

ฮั่นตงยังคงอธิบายวิธีใช้ประโยคภาษาอังกฤษสำเนียงมังกรแบบมาตรฐานต่อให้เจ้าชายเชอร์รีฟัง

น้าชายจางจวี่ลู่กอดอกยืนรับลมอยู่ข้างรถแร็พเตอร์

เจ้าหยานก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับไปแล้ว

ในหัวเขาปะติดปะต่อสถานการณ์ได้เกือบครบแล้ว

เสื้อผ้าสะอาดหนึ่งชุด

ยิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี

แถมยังย้ำเป็นพิเศษว่าอย่าให้คนอื่นรู้

ข้อมูลไม่กี่ข้อนี้พอเอามารวมกัน ก็แทบไม่ต้องตีความอะไรอีก

ทางด้านเจิ้นจื่ออาง คงไม่ใช่แค่ทำน้ำหกใส่ตัว และไม่ใช่แค่อาเจียนธรรมดา

มีโอกาสสูงว่าเละเทะไปหมดแล้ว

เจ้าหยานดันแว่นบนสันจมูก

อืม

นี่แหละสไตล์การกระทำสุดเหลือเชื่อของคุณชายเจิ้น

แถมยังเข้ากับโรคคุณชายของเขาที่ต่อให้ตายก็ยอมไม่ได้ว่าจะเสียหน้า

แต่เจ้าหยานไม่ได้คิดจะเปิดโปง

คนในหอ ห้อง 504 อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ มีหลายเรื่องที่ไม่ต้องพูดให้หมดก็เข้าใจกัน

โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้

พูดออกมาตรง ๆ ก็เหมือนจงใจโรยเกลือลงบนแผล

เจ้าหยานเก็บโทรศัพท์

ไม่ได้อธิบายอะไรทั้งนั้น

แล้วหันหลังเดินตรงไปยังโซนร้านค้าของจุดพักรถ

ตอนแรกเขาคิดง่าย ๆ

จุดพักรถบนทางด่วน อย่างไรก็น่าจะมีร้านขายเสื้อผ้าพื้นฐานบ้าง

ไม่ต้องมียี่ห้อ ไม่ต้องสวย

แค่พอใส่แก้ขัด พาเจิ้นจื่ออางออกมาจากห้องน้ำได้ก็พอ

แต่พอเดินเข้าไปในโถงร้านค้าของจุดพักรถ เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองคิดมากไป

ทางซ้ายเป็นของขึ้นชื่อจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ทางขวาเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไส้กรอกแฮม และน้ำแร่

เดินเข้าไปอีกหน่อยก็เป็นของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยว

พวงกุญแจพิมพ์แผนที่มณฑลเฮย์แขวนเรียงเป็นแถว แม่เหล็กติดตู้เย็นขนฟู แก้วพลาสติก แล้วยังมีกล่องโสมป่าที่ไม่รู้ว่าจะมีใครซื้ออีกตั้งกอง

เจ้าหยานไม่หยุดเดิน

เขาเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตสะดวกซื้อที่ใหญ่กว่าเดิม

แต่ข้างในก็ยังมีของคุ้นตาเหมือนเดิม

น้ำร้อน

ขนมขบเคี้ยว

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

ถุงเท้ามีขายอยู่หรอก

แต่เป็นแพ็กละห้าคู่

ปัญหาคือ ตอนนี้สิ่งที่เจิ้นจื่ออางขาดที่สุดเห็น ๆ ไม่ใช่ถุงเท้า