ความอ่อนเพลียหลังจากกินอิ่มดื่มเต็มที่กำลังแผ่ไปทั่วตัวของคนทั้งสี่ในห้อง 504 ตามลมเย็นสบายในทางเดิน
ฮั่นตงเดินนำอยู่หน้าสุด มือหนึ่งลูบท้องกลมป่องที่อิ่มจนแทบแตก ปากก็ยังครางฮึมฮัมพลางนึกถึงวากิวย่างถ่านไม่กี่จานเมื่อครู่ที่นุ่มละลายในปาก
หลู่ชวนเดินตามหลังมาครึ่งก้าว
สายตาของเขามองผ่านระแนงไม้ที่เปิดแง้มอยู่ด้านนอกทางเดิน ไปยังห้องชาชมทิวทัศน์แบบเปิดโล่งซึ่งอยู่ไม่ไกล
เงาคนที่กำลังโบกมือให้เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะชา
ทันทีที่จำอีกฝ่ายได้ ฝีเท้าของหลู่ชวนก็ผ่อนช้าลงอย่างเป็นธรรมชาติ
“พวกนายกลับไปที่ห้องส่วนตัวก่อนเถอะ”
หลู่ชวนหยุดเดิน หันไปมองทั้งสามคนข้างหน้า น้ำเสียงสบาย ๆ
“เจอคนรู้จัก เดี๋ยวผมไปทักทายหน่อย”
ตอนนี้ในหัวฮั่นตงมีแต่ความคิดว่าจะรีบกลับไปแช่บ่อน้ำแร่ส่วนตัวที่มีไอร้อนลอยกรุ่นให้เร็วที่สุด พอได้ยินแบบนั้น เขาก็ไม่แม้แต่จะหันกลับมา แค่โบกมือส่ง ๆ
“ไปเลย ๆ”
เขาเรอเสียงยาว
“รีบกลับมานะ เมื่อกี้ผมเห็นบ่อน้ำแร่ส่วนตัวนั่นแล้ว ใหญ่มาก พวกเราสี่คนลงไปเล่นไพ่นกกระจอกด้วยกันยังได้เลย”
เจิ้นจื่ออางในฐานะเจ้าภาพที่ควักเงินจ่ายวันนี้ ตอนนี้วางท่าคุณชายผู้ดีได้อย่างมีรสนิยมพอดิบพอดี
เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมามองหลู่ชวน
“ได้ นายไปก่อนเถอะ”
เจิ้นจื่ออางล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมอาบน้ำ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย วางท่าราวกับเป็นคนจัดการทุกอย่าง
“แถวนี้กว้างมาก ถ้าหลงทางก็โทรหาฉันได้ทุกเมื่อ”
หลู่ชวนพยักหน้า
เจ้าหยานที่เงียบมาตลอดยืนอยู่ข้าง ๆ พลางมองหลู่ชวนอยู่ครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้ถามอะไรสักคำ เพียงเก็บข้อสงสัยนั้นไว้ในใจเงียบ ๆ แล้วเดินตามเจิ้นจื่ออางกับคนอื่น ๆ กลับไปต่อ
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องเดินห่างออกไป หลู่ชวนก็หันกลับแล้วก้าวออกจากทางเดินหลัก
เขาเดินผ่านประตูรูปพระจันทร์ เข้าไปในบริเวณห้องชาชมทิวทัศน์ที่เงียบสงบกว่าอย่างเห็นได้ชัด และมีแสงไฟนุ่มนวลกว่า
ที่นี่ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่คอยกันคนภายนอก และไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนเฝ้า