แอร์ในห้องส่วนตัวกับโถงด้านนอกเย็นกำลังดี
ไฟตั้งพื้นสีเหลืองอบอุ่นส่องลงบนพรมเปอร์เซีย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้ที่ลอยปะปนกับไอน้ำ
เมื่อเทียบกับความร้อนอบอ้าวทั่วร่างก่อนอาบน้ำเมื่อครู่ ตอนนี้ห้องส่วนตัวแห่งนี้สบายจนชวนให้อยากหลับยาวไปตรงนี้เลย
ฮั่นตงเป็นคนแรกที่แสดงคำว่า “สบาย” ออกมาบนใบหน้าอย่างชัดเจน
เขาสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวตัวใหญ่ ผมยังเปียกชุ่มจนมีหยดน้ำไหลลงมา
หนุ่มแกร่งจากแถบตะวันออกเฉียงเหนือทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้นุ่ม ๆ ราวกับถูกแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบขึ้นมาใหม่ทั้งตัว
“โอ๊ย แม่เจ้าโว้ย”
ฮั่นตงถอนหายใจยาว เหยียดแขนขาออก
“ช่างเกาหลังของที่นี่ฝีมือถึงใจจริง ๆ”
เขายกแขนขึ้นลูบไหล่ที่ถูกขัดจนแดง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสและความสุขสบาย
“ทั้งท่าทาง ทั้งแรงมือ ขัดจนฉันรู้สึกตัวเบาลงไปตั้งสองจิน”
“ถึงฟังสำเนียงแล้วจะไม่ใช่ช่างเกาหลังเก่าแก่ท้องถิ่นแถบตะวันออกเฉียงเหนือของเรา แต่เรื่องขัดขี้ไคลได้คล่องมือขนาดนี้ ฝีมือไม่แพ้ปู่ ๆ มือฉมังที่บ้านเราเลย”
เจิ้นจื่ออางนั่งอยู่บนเก้าอี้เดี่ยวอีกฝั่งหนึ่ง
เขาถือชาร้อนอยู่ในมือ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่พอเห็นฮั่นตงสบายตัวไปทั้งอย่างนั้น ความรู้สึกลับ ๆ ว่าตัวเองเป็นเจ้าถิ่นก็กลับมาผงาดอีกครั้ง
เงินที่จ่ายไปคุ้มค่าจริง ๆ
หลู่ชวนกับเจ้าหยานเดินออกมาจากห้องส่วนตัวของตัวเองตามมา
เจ้าหยานถือผ้าขนหนูแห้ง เช็ดผมเงียบ ๆ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ
ส่วนหลู่ชวนเดินไปที่เคาน์เตอร์ชา รินน้ำมะนาวอุณหภูมิห้องให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
เขาพิงเคาน์เตอร์ จิบน้ำช้า ๆ ทำให้บรรยากาศในห้องส่วนตัวผ่อนคลายและมีจังหวะจะโคนขึ้นมา
นอนแผ่อยู่บนโซฟาได้ไม่กี่นาที
ความสนใจของฮั่นตงก็เปลี่ยนจาก “ขัดสบายจริง ๆ” ไปเป็นอีกปัญหาสำคัญทันที
เสียงท้องร้องโครกครากด้วยความหิวดังขึ้นมา
ฮั่นตงลูบท้องแฟบ ๆ แล้วสูดจมูกดมกลิ่นในอากาศแรง ๆ สองครั้ง
“ไม่ไหวแล้ว”
ฮั่นตงพลันลุกนั่งตัวตรง ตบเข่าทั้งสองข้าง สีหน้าจริงจัง
“พวกเรา ตอนนี้ท้องฉันว่างเปล่าหมดแล้ว เข้าสู่สภาพพร้อมกินอย่างเต็มที่แล้ว”
เขากลืนน้ำลายที่กำลังเอ่อล้นลงคอ
“ตอนนี้ฉันหิวกว่าตอนเพิ่งเดินเข้ามาถึงสิบเท่า”