เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
วันรุ่งขึ้นก็จะเปิดเทอมอย่างเป็นทางการแล้ว
ภายในห้องชุดชั้นเดียวขนาดใหญ่ที่จิ้งหยวน
หลู่ชวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน บนหน้าจอแสดงข้อมูลบัญชีอยู่หลายบรรทัด
ก่อนออกจากบ้าน เขามองผลตอบแทนในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเป็นครั้งสุดท้าย
สองล้านกว่า
ไม่น้อยเลย
สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาคนหนึ่ง ตัวเลขนี้นับว่าน่าตกใจมากแล้ว
ถ้าเอาไปพูดข้างนอก คงทำให้หนุ่ม ๆ ทั้งหอพักเงียบกริบพร้อมกันไปสามวินาที
แต่สำหรับแผนการต่อจากนี้ของหลู่ชวน
เงินสองล้านกว่านี้เป็นได้แค่เงินค่าขนม
หลู่ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สองสามครั้ง
เขารู้ดี
ถ้าเขาอยากหาเงินจริง ๆ วิธีมีตั้งเยอะแยะ
โมเดลธุรกิจที่อนาคตพิสูจน์แล้วว่าใช้ได้ พอมาอยู่ในยุคนี้ก็ยังมีช่องว่างด้านข้อมูลอีกมหาศาล
บางอย่างแค่ปรุงแต่งภาพลักษณ์นิดหน่อย ก็หลอกเอาเงินจากคนที่ไม่รู้เรื่องได้เป็นกอบเป็นกำ
แชร์ลูกโซ่สามารถสวมหน้ากากเป็น “โมเดลธุรกิจใหม่” ได้
แผนตักตวงผลประโยชน์ก็อ้างธง “โอกาสทองแห่งยุคสมัย” ได้
แม้แต่กลเม็ดที่ภายหลังเห็นกันจนเอียน พอมาถึงช่วงเวลานี้ก็ยังทำทีเหมือนเป็นของล้ำค่าที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากดินได้
ไม่ใช่ว่าเขาทำไม่เป็น หรือมองไม่ออก
แค่ไม่อยากแตะต้องมัน
เพราะหลู่ชวนเข้าใจดีกว่าใครว่า ไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในตอนนี้ไม่ใช่เงินก้อนใดก้อนหนึ่งที่หาได้อย่างรวดเร็ว
แต่เป็นอนาคตที่เขารู้ล่วงหน้า
ความได้เปรียบจากการรู้อนาคตนี่แหละ คือสิ่งที่มีค่าที่สุด
แต่ข้อได้เปรียบนี้ยังคงมั่นคงอยู่ได้ ก็เพราะจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้เข้าไปปั่นป่วนเส้นเวลาเดิมมากเกินไป
ยังไม่ได้ผลักปรากฏการณ์ผีเสื้อให้บานปลายจนควบคุมไม่อยู่
การหาเงินสำคัญมาก
แต่จะเอาเงินสดตรงหน้ามาเป็นข้ออ้าง แล้วพลิกโต๊ะเกมทั้งกระดานในอนาคตทิ้งไม่ได้
ฟังดูเหมือนเลือดร้อน แต่เอาเข้าจริงกลับโง่ชะมัด
อืม... เป็นประเภทที่ดูแล้วสะใจในคลิปสั้น แต่ในชีวิตจริงมีสิทธิ์ติดคุกได้ง่าย ๆ