หลังกินข้าวเสร็จ ไออุ่นในห้องหลักยังจางหายไปไม่หมด
ฮั่นตงใช้มือยันขอบโต๊ะแล้วลุกขึ้นก่อน
ก้นยังเจ็บอยู่ เขาจึงไม่กล้าขยับตัวแรงนัก
แต่พอได้ยินแม่บอกว่าคืนนี้ไม่ต้องอยู่บ้านชั้นเดียวหลังนี้ต่อแล้ว สีหน้าท่าทางของเขาก็ดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แม้แต่ตอนเดินก็ยังดูคล่องแคล่วกว่าก่อนกินข้าวอยู่หน่อยหนึ่ง
เจ้าหยานกับเจิ้นจื่ออางก็ลุกตาม
ทุกคนทักทายจางจวีหว่าน แล้วบอกลาน้าชาย ก่อนจะเดินออกไปทางประตูรั้ว
รถจีคลาสทั้งสี่คันที่เปิดไฟหน้ารออยู่จอดตรงปากประตูรั้ว
บอดี้การ์ดยืนประจำอยู่ข้างรถ ดูก็รู้ว่าได้รับคำสั่งมาแล้ว
เจิ้นจื่ออางยืนอยู่ตรงประตู มองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง
ในใจยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง
วันนี้ช่างเป็นวันที่เต็มอิ่มเหลือเกิน
อืม...ยากจะสรุปออกมาเป็นประโยคเดียว
พูดได้แค่ว่า โครงสร้างครอบครัวของตงจื่อซับซ้อนกว่าการไล่ระดับทรงผมของเขาเสียอีก
แต่ฮั่นตงไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้
ไม่ต้องอยู่บ้านชั้นเดียวแล้ว
ห้าคำนี้สำหรับเขาในตอนนี้แทบไม่ต่างจากการพ้นโทษ
ประตูรถปิดลงทีละบาน
จากนั้นขบวนรถก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกไปตามถนนสายเก่าแก่
จนเลี้ยวตรงหัวมุมถนน แล้วหายลับไปจนมองไม่เห็นอีก
ภายในลานบ้านพลันเงียบสงัด
จางจวีหว่านกับจางจวี่ลู่ยืนอยู่ข้างประตูรั้ว มองไปทางที่ขบวนรถหายลับไป ไม่มีใครพูดก่อน
ผ่านไปไม่กี่วินาที
จางจวีหว่านก็หันหลังเดินกลับเข้าไป
จางจวี่ลู่เดินตามหลังเธอ
ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องหลักทีละคน