สนามบินเจียงเฉิง
ด้านนอกทางออกผู้โดยสารขาเข้า
หลู่ชวนยืนอยู่นอกแผงกั้นโลหะซึ่งอยู่ไม่ไกล
บนจอขนาดใหญ่ ข้อมูลเที่ยวบินจากเฉิ่นเทียนที่เพิ่งมาถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็น “ถึงที่หมายแล้ว”
อากาศในสนามบินเย็นกว่าด้านนอกเล็กน้อย
ผู้คนเดินขวักไขว่ บรรยากาศคึกคักมาก
ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ลากกระเป๋าเดินทางกลับไปเรียนก่อนกำหนด
ยังมีญาติ ๆ ที่มารอรับผู้โดยสารอีกจำนวนหนึ่ง
ล้อพลาสติกของกระเป๋าเดินทางกลิ้งบดไปบนพื้นกระเบื้องมันวาว
ส่งเสียงหึ่ง ๆ ต่อเนื่องไม่ขาดสาย
หลู่ชวนล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงลำลอง
สายตาจับจ้องไปยังทางออกผู้โดยสารขาเข้า
เขาทบทวนเวลาในหัวคร่าว ๆ
เรื่องทางฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือในที่สุดก็สิ้นสุดลงเสียที
ส่วนตอนนี้
พวกเจ้าตัวแสบจากหอ ห้อง 504 ก็ถือว่าผ่าน “การผจญภัยในแดนตะวันออกเฉียงเหนือ” มาได้อย่างปลอดภัยแล้ว
ไม่นานนัก
ฝูงชนตรงทางออกก็เริ่มหนาแน่นขึ้น
หลู่ชวนกวาดสายตามองผู้คน
ไม่นาน
สายตาของเขาก็หยุดลง
เงาร่างคุ้นตาสามคนเดินออกมาจากทางออกผู้โดยสารขาเข้า
หลู่ชวนยืนมองพวกเขาอยู่กับที่
แวบแรกที่เห็น
เขาเกือบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ภาพที่เห็นช่างสะดุดตาเกินไปจริง ๆ
ฮั่นตงเดินอยู่ตรงกลาง
สีหน้าของเขาดูดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับเช้าวันนั้นที่ป่าสงวนในมณฑลจี
อย่างน้อยแก้มก็กลับมามีสีเลือดฝาดตามปกติแล้ว
ไม่ซีดเซียวมอมแมมเหมือนก่อน
ก้าวเดินก็กว้างขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย
แผ่นหลังเหยียดตรง
แต่หากสังเกตให้ดี ทุกครั้งที่เท้าซ้ายแตะพื้น โคนขาของเขาจะเกร็งเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
ผลข้างเคียงทางร่างกายจากมื้อเนื้อผัดเข็มขัดเห็นได้ชัดว่ายังไม่หายสนิท