รถขับเข้าไปในมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง
ยามเย็น ภายในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ลากกระเป๋าเดินทางกลับมาเรียน
หลู่ชวนจอดรถให้เรียบร้อย แล้วเดินกลับหอพักพร้อมกับอีกสามคน
พวกเขามาถึงหน้าหอ ห้อง 504
หลู่ชวนหยิบกุญแจออกมา ไขประตู
กริ๊ก
ประตูเปิดออก
เจิ้นจื่ออางลากกระเป๋าเดินทางสีเทาเงินใบนั้นเข้ามา
เขาสูดหายใจลึก
“พี่ชวน”
“นายเก็บกวาดสะอาดเกินไปแล้ว”
“นี่ช่วยชีวิตกันไว้ชัด ๆ”
เจ้าหยานดันแว่นตรงสันจมูก
“จริงด้วย”
“เหนื่อยหน่อยนะ เหล่าลู่”
ทุกคนช่วยกันวางกระเป๋าเดินทางชิดผนัง
เจิ้นจื่ออางกับเจ้าหยานเดินไปที่เตียงของตัวเอง แล้วหยิบผ้าปูที่นอนกับเครื่องนอนชุดใหม่จากตู้เสื้อผ้า
เสียงผ้าเสียดสีกันดังสวบสาบไปทั่วหอพัก
ฮั่นตงไม่ได้สนใจเตียงของตัวเอง
เขาทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ เดินเข้ามาหาหลู่ชวน
ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อหลู่ชวนเบา ๆ
“พี่ชวน”
“มานี่ ๆ”
“มีของดีจะให้ดู”
เขาลากหลู่ชวนไปยังกระเป๋าเดินทางสีเทาเงินของตัวเอง
จากนั้นก็ย่อตัวลง
รูดซิปเปิดกระเป๋า
กระเป๋าเดินทางกางออกตรงกลาง
ฮั่นตงทำราวกับเล่นกล ใช้สองมือประคองของหลากสีสันกองใหญ่ขึ้นมาจากข้างใน
เพียะ
เขาวางปึงลงบนโต๊ะของหลู่ชวน
หลู่ชวนก้มมอง
มันคือผ้าชิ้นหนึ่งกองใหญ่ เนื้อหยาบและมีลายชัดเจนบนพื้นผิว
“ถุงขัดขี้ไคลแบบดั้งเดิมจากแถบตะวันออกเฉียงเหนือแท้ ๆ”
ฮั่นตงลุกขึ้น สีหน้าเปี่ยมความภาคภูมิใจราวกับเอาของล้ำค่ามามอบให้
“ฉันเลือกมาให้นายโดยเฉพาะ”
“ขัดขี้ไคลได้สะใจสุด ๆ”
“รับรองว่าใช้ครั้งเดียวแล้วจะติดใจ ความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เลย”
หลู่ชวนมองกองถุงขัดขี้ไคล
เขายื่นมือไปแตะดู
หยาบจนบาดมือ
ถ้าเอาเจ้าสิ่งนี้มาขัดตัว คงลอกหนังออกไปได้ชั้นหนึ่งเลยมั้ง