ในห้องโถงบริการของกรมการขนส่ง ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางพัดมาเอื่อย ๆ
เจิ้นจื่ออางยืนอยู่หน้าเครื่องเลือกทะเบียน รู้สึกราวกับก้านสมองกำลังถูกจับไปย่างไฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความเข้าใจในใจที่ว่าหลู่ชวนอยาก “เปลี่ยนรถแบบเงียบ ๆ” เพิ่งผ่านการทำลายล้างและสร้างใหม่อย่างโหดร้ายมาหมาด ๆ
หน้าจอเครื่องเลือกทะเบียนตรงหน้าตบหน้าเขาเข้าอย่างจัง
หมายเลขตัวเลือกสิบหมายเลข
ไม่มีเลขธรรมดาปะปน ไม่มีตัวอักษรทั่วไปสักตัว มีแต่ชุดเลข 6 กับ 8 ที่สว่างวาบจนแทบแสบตา
เจียงเอ · 68686
เจียงเอ · 88886
ทะเบียนสวยระดับท็อปที่อัดแน่นไปด้วยความโอ้อวด ความมั่งคั่ง และกลิ่นอายเถ้าแก่บ้านนอก เรียงแถวบนหน้าจออย่างเป็นระเบียบราวกับกำลังเดินสวนสนาม
มือของเจิ้นจื่ออางที่จับเมาส์ค้างแข็งอยู่กลางอากาศ
หลู่ชวนได้ยินเสียงแจ้งเตือนว่าระบบหยุดทำงาน จึงก้าวเข้ามาจากด้านหลัง
เดิมทีเขายกสิทธิ์เลือกทะเบียนให้เจิ้นจื่ออาง ก็แค่เพราะอยากตัดปัญหาให้ตัวเอง
เขารู้จักตัวเองดี ถ้าได้จ้องหน้าจอด้วยตาตัวเอง แล้วบังเอิญเจอทะเบียนสวยที่ถูกใจเข้าสักหมายเลข เขาต้องเลือกมันแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
เรื่องเบนท์ลีย์กับทะเบียน 54321 ที่ก่อความวุ่นวายขึ้นมายังติดตาอยู่เลย แถมในเพจบอกรักยังมีผู้ชายโพสต์ตามหาเขาด้วย
ครั้งนี้เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำตัวเงียบที่สุด
แต่ผลกลับเป็นว่า
สายตาของหลู่ชวนทอดข้ามไหล่เจิ้นจื่ออางไปหยุดอยู่บนหน้าจอที่ส่องแสงสีฟ้า
ฝีเท้าของเขาชะงักกึก
หมายเลขทั้งสิบนี้ ไม่ว่าจะเลือกอันไหน ขับกลับไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเมื่อไร รับรองว่าสร้างความฮือฮาไม่แพ้รถคอนติเนนทัล GT สีขาวคันนั้นแน่
“เมื่อกี้ฉันไม่ได้ย้ำเป็นพิเศษไปแล้วเหรอ”
หลู่ชวนขมวดคิ้ว น้ำเสียงเผยความจนใจที่หาได้ยาก
“เลือกหมายเลขธรรมดา ๆ หน่อย อย่าเอาเลข 6 กับ 8”
พอได้ยินประโยคนี้ เจิ้นจื่ออางก็แทบพังทลายทั้งคน
เขาดีดตัวลุกจากเก้าอี้เหมือนแมวโดนเหยียบหาง มือทั้งสองข้างขยี้ผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าเหมือนจะร้องไห้ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก