เจ้าจงเสียนอ่านเอกสารชุดแรกจบแล้ว
แม้ในใจจะยังสงสัยอยู่บ้างกับข้อมูลว่างเปล่าของผู้หญิงที่ชื่อหวังชุยผิง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความข้องใจออกมา
ในฐานะประมุขตระกูลจ้าวแห่งมณฑลจี้ ความเย่อหยิ่งที่มองทุกสิ่งจากเบื้องบนยังคงฝังแน่นอยู่ในตัวเขา
เขาวางประวัติของเจิ้นจื่ออางลงข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
สายตาเลื่อนไปหยุดที่โต๊ะชากระจกอีกครั้ง
มือที่เต็มไปด้วยจุดด่างตามวัยหยิบแฟ้มกระดาษคราฟต์ชุดที่สองออกมาอย่างเชื่องช้า
เอกสารชุดที่สองนี้
เป็นของฮั่นตง
จากรายงานสั้น ๆ ที่เจ้าจงเสียนได้ฟังมาจากเหล่าหลิน หนุ่มร่างใหญ่จากแดนตะวันออกเฉียงเหนือคนนี้เป็นคนโหวกเหวกไร้ระเบียบที่สุดในหอ ห้อง 504
ในความคิดของเขา คนแบบนี้ก็เป็นแค่นักเลงชาวบ้านชั้นล่างสุด
เขาเปิดปกแฟ้ม
เดิมทีคิดว่าข้างในคงเต็มไปด้วยข้อมูลจุกจิก อย่างพ่อแม่ทำงานโรงงานไหน หรือค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ อะไรทำนองนั้น
แต่แล้ว
เมื่อสายตาตกลงบนกระดาษเปล่าหน้าแรก การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
ประวัติฉบับนี้สั้นจนแทบเหลือเชื่อ
ฮั่นตง
อายุ 18 ปี
คนเฉิ่นเทียน มณฑลเหลียว
บิดา: ฮั่นซื่อสง
มารดา: จางจวีหว่าน
มองลงไปอีก
ไม่มีแล้ว
พื้นที่ส่วนใหญ่ที่เหลือบนกระดาษเปล่าว่างโล่ง
ไม่มีอาชีพของพ่อแม่
ไม่มีทรัพย์สินหรือบริษัทในนาม
ไม่มีประวัติทางสังคม
ไม่มีข้อมูลสาธารณะแม้แต่รายการเดียวให้สืบต่อไปได้
ความว่างเปล่าที่มีแค่ชื่อแต่ไม่มีข้อมูลต่อจากนั้น ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าข้อมูลที่ขาดหายไปสองสามบรรทัดของแม่เจิ้นจื่ออางเสียอีก
เพราะนี่ไม่ใช่แค่การตรวจสอบตกหล่น
แต่มันเหมือนกระจกแผ่นหนึ่งที่มีคนใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดจนสะอาดหมดจด
เจ้าจงเสียนมองชื่อสองบรรทัดนั้น คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว