ทุกคนเดินมาถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่
จางจวี่ลู่เดินนำอยู่ข้างหน้า
เขายื่นมือใหญ่หยาบกร้านไปจับลูกบิด แล้วออกแรงผลัก
เอี๊ยด
ประตูไม้สองบานที่ผ่านกาลเวลามานานเปิดเข้าด้านใน
แสงไฟจากในบ้านและไอร้อนหอมกรุ่นจากอาหารพุ่งเข้าปะทะหน้าในทันที
ช่วยกันลมหนาวยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงของแถบตะวันออกเฉียงเหนือไว้ด้านนอก
ทุกคนทยอยเดินเข้าไปข้างใน
เจิ้นจื่ออางกับเจ้าหยานเดินตามหลัง
พอเข้ามาในบ้าน ทั้งคู่ก็กวาดตามองไปรอบห้องโดยอัตโนมัติ
พื้นที่ในบ้านไม่ได้เล็ก
แต่
การตกแต่งกลับเรียบง่ายสุดขีด
ไม่มีบรรยากาศหรูหราสมฐานะตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย
ผนังเป็นแค่สีขาวธรรมดาที่สุด แม้แต่วอลล์เปเปอร์ก็ไม่ได้ติด
กระเบื้องใต้เท้าสีหม่น เห็นได้ชัดว่าเป็นแบบเก่าที่ใช้มานานแล้ว
เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในบ้านล้วนเป็นไม้เนื้อแข็งแบบเก่า ดูหนักแน่น
ทั่วทุกมุมของพื้นที่แห่งนี้อบอวลไปด้วยร่องรอยชีวิตจริงของคนที่อาศัยอยู่มานาน ทั้งกลิ่นอายของบ้านและความอบอุ่นจากการใช้ชีวิตประจำวัน
ทุกคนเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง
ตรงกลางห้อง
มีโต๊ะกลมพับได้ขนาดใหญ่ที่ดูเก่าแก่ตามกาลเวลาตั้งอยู่
หน้าโต๊ะถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม ถึงกับสะท้อนแสงไฟเล็กน้อย
รอบโต๊ะกลมมีเก้าอี้ไม้แข็งแรงวางไว้อยู่หลายตัวอย่างไม่เป็นระเบียบ
ส่วนด้านหนึ่งที่ชิดกำแพง
มีเตียงเตาแบบตะวันออกเฉียงเหนือขนาดใหญ่ปูอยู่
ขอบเตียงกว้างมาก มุมหนึ่งยังมีผ้าห่มลายดอกไม้พับซ้อนกันอย่างเรียบร้อยหลายผืน
เจิ้นจื่ออางยืนอยู่ตรงประตู
เขามองโต๊ะกลมพับได้ มองเก้าอี้ไม้พวกนั้น ก่อนสายตาจะไปหยุดที่เตียงเตาขนาดใหญ่
ความรู้สึกแตกต่างในใจยิ่งชัดเจนขึ้น
ตอนเห็นไหหมักซอสกับแปลงผักในลานบ้านเมื่อครู่ เขายังคิดว่าคนบ้านนี้จงใจย้อนรำลึกถึงความลำบากในอดีตเพื่อสอนให้เห็นคุณค่าของชีวิต
แต่พอเข้ามาในบ้านตอนนี้
มันเหมือนเอาคำว่า “ใช้ชีวิต” มาแปะใส่หน้าเขาตรง ๆ
พอฮั่นตงเข้ามาในห้อง
สัญชาตญาณของร่างกายก็เอาชนะความคิดในสมองทันที
เตียงเตาหลังนั้นคือฐานที่มั่นของเขามาตั้งแต่เด็ก
เขาแทบไม่ได้มองเก้าอี้ไม้ข้างโต๊ะกลมด้วยซ้ำ