หลังจากนั้น อวี๋เสวียชิงก็ดูเหมือนจะสงบเสงี่ยมอยู่พักหนึ่ง
ฮั่วจงหมิงเหลือบมองจากระยะไกล เห็นนางกำลังนั่งอยู่บนต้นไทร ไม่รู้ว่าหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าตั้งแต่เมื่อไร ชูขึ้นสูงแล้วถ่ายรูปไปรอบด้านอย่างสนอกสนใจ
เขาจึงค่อยวางใจลงได้ชั่วคราว ถอนสายตากลับมาแล้วเดินหน้าต่อ
เดินไปได้ไม่ไกล จู่ ๆ เขาก็เห็นพุ่มไม้กอหนึ่งอยู่ไม่ไกล มีกิ่งก้านห้อยระย้าด้วยผลไม้ป่าเต็มไปหมด
ผลไม้มีขนาดไม่ใหญ่ เป็นพวงเล็ก ๆ เบียดแน่นอยู่ตามกิ่งใบ สีส้มแดง ดูคล้ายผลซานจา เห็นชัดว่าสุกเต็มที่แล้ว นกหลายตัวกำลังจิกกิน ส่วนสัตว์ตัวเล็ก ๆ ก็วิ่งวุ่นอยู่ตามพุ่มไม้
อย่างไรเสียเขาก็เคยผ่านด่านมาแล้วครั้งหนึ่ง ร่างกายจึงแข็งแรงขึ้นไม่น้อย อีกทั้งสัตว์ตัวเล็กกินเข้าไปแล้วยังไม่เป็นอะไร เขาจึงหลบหนามแหลมแล้วเด็ดผลหนึ่งมาลองชิม
เนื้อผลมีเพียงชั้นบาง ๆ พอกัดลงไปก็เจอแต่เมล็ดเล็ก ๆ รสชาติจืดชืด อมเปรี้ยวเล็กน้อย ไม่ถึงกับอร่อย แต่อย่างน้อยก็กินได้
เขาเด็ดใบไม้ใบใหญ่จากบริเวณใกล้มือมาสองสามใบ ซ้อนกันแล้วห่อผลไม้เอาไว้
ในตอนนั้นเอง เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง
ฮั่วจงหมิงเดาว่าไม่แคล้วคงเป็นนางที่กำลังหาเรื่องอีกแล้ว แต่ร่างกายกลับตอบสนองไปก่อน แทบไม่ทันสนใจผลไม้ป่าที่ตกอยู่บนพื้น เขาก็หมุนตัววิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว