เมื่อกลับเข้ามาในห้องโดยสาร
ฟู่หลิงก็ก้มหน้าตลอดเวลา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดูหม่นหมองไม่ร่าเริงนัก
อวี๋เสวียชิงมองนาง คิดว่านางคงยังไม่หายตกใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่ จึงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ฟู่หลิง ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องการให้เจ้ารับใช้ ไปพักผ่อนก่อนเถิด”
ฟู่หลิงกำลังครุ่นคิดเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ พอได้ยินเช่นนั้นก็รีบโบกมือ “คุณหนู บ่าวไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่ต้องพักหรอก”
แต่อวี๋เสวียชิงยังไม่วางใจ จึงมองนางอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะเกลี้ยกล่อมว่า “คิ้วเจ้าขมวดแทบจะชิดกันอยู่แล้ว สีหน้าก็ไม่ค่อยดี อย่าฝืนตัวเองเลย บนเรือก็ไม่มีธุระอะไร ไปพักสักครู่เถิด”
“บ่าวไม่ได้เป็นเพราะเรื่องนั้นเจ้าค่ะ” ฟู่หลิงพึมพำเสียงเบา ท่าทางเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด
อวี๋เสวียชิงเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาอ่อนโยนทอดลงบนใบหน้านาง “แล้วเป็นเพราะอะไรเล่า?”
เมื่อถูกมองเช่นนี้ ฟู่หลิงก็รู้ว่าตนปิดบังเรื่องใดต่อหน้าคุณหนูไม่ได้ สุดท้ายจึงระบายความในใจออกมา
“บ่าวเห็นท่านฮั่วแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์เจ้าค่ะ”
อวี๋เสวียชิงกะพริบตาปริบ ๆ ดูงุนงงเล็กน้อย “เพราะเหตุใด?”
“บ่าวแค่โมโหที่เขามาถึงบ้านเพื่อถอนหมั้น แต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่ต่อหน้าคุณหนูราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือเจ้าคะ?”
ยิ่งพูด ฟู่หลิงก็ยิ่งรู้สึกโมโห น้ำเสียงถึงกับสูงขึ้น “เขาทำไมถึงได้หน้าชื่นตาบานอย่างนั้น? ก็เพราะเห็นคุณหนูเป็นคนใจดี จึงรังแกกันได้ตามใจชอบ!”
อวี๋เสวียชิงได้ยินดังนั้นกลับยิ้มบาง ๆ ดวงตาคิ้วยิ่งดูอ่อนโยน “ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้นี่เอง ไม่ต้องกังวลหรอก ข้าไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ”