ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย อวี๋เสวียชิงคล้องแขนฮั่วจงหมิง สวมรองเท้าส้นสูง ค่อย ๆ เดินออกมาจากอัฒจันทร์ชั้นสอง
คืนนี้นางสวมชุดราตรีสั่งตัดพิเศษสีแชมเปญ ดีไซน์เปิดไหล่ กระโปรงทิ้งตัวพลิ้วไหวดุจสายน้ำ ประดับเลื่อมคริสตัลระยิบระยับเต็มผืน ยามขยับกายราวกับมีแสงดาวร่วงหล่น
ผมยาวถูกรวบเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยลำคอขาวผ่องเรียวยาว ทิ้งปอยผมหยักศกไว้เพียงสองข้างขมับ ต่างหูและสร้อยคอเป็นเครื่องประดับเพชรเข้าชุดกัน สะท้อนแสงระยิบระยับใต้แสงไฟ ยิ่งขับให้ใบหน้างดงามหมดจดและเจิดจรัส จนแทบไม่เหมือนคนจริง
ที่จริงอวี๋เสวียชิงรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ทว่าบนใบหน้าเล็ก ๆ กลับไม่เผยให้เห็นแม้แต่น้อย นางยังคงเชิดคาง ทำท่าราวกับสงบนิ่งอย่างจงใจ
ยิ่งมองผู้คนมีชื่อเสียงที่มารวมตัวกันอยู่เบื้องล่าง มุมปากของนางก็ยิ่งยกสูง ดูคล้ายแมวน้อยแสนสวยผู้สูงศักดิ์และหยิ่งทะนงไม่มีผิด
ไม่นานเสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านล่างเวที
“ธิดาแท้คนนี้หน้าตาโดดเด่นเกินไปแล้ว ยีนของตระกูลฮั่วนี่ไม่มีที่ติจริง ๆ”
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ ถึงจะเติบโตมาข้างนอกตั้งแต่เด็ก แต่กิริยาสง่างามไม่แพ้คุณหนูที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีในแวดวงเลย มิน่าตระกูลฮั่วถึงยอมรับนางได้ง่ายดายขนาดนี้”
“ดูเครื่องแต่งกายที่นางใส่คืนนี้สิ แถมยังมีทายาทตระกูลฮั่วเดินเคียงข้างมาด้วยตัวเอง ช่างให้เกียรติกันเต็มที่จริง ๆ”
“แต่ได้ยินมาว่านิสัยของนางอาจไม่ค่อยดีนัก เดิมทีตระกูลฮั่วไม่ได้คิดจะทำให้เรื่องสลับตัวกันตอนเด็กเป็นเรื่องใหญ่ แต่นางยืนกรานไม่ยอมปิดบัง ถึงกับต้องประกาศให้คนทั่วไปรู้”