ขณะนั้นเอง บริเวณทางเข้าพลันมีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงพนักงานบริการที่เอ่ยขัดอย่างลำบากใจ “ขออภัยค่ะคุณผู้หญิง วันนี้สถานที่แห่งนี้ถูกจองเหมาทั้งหมดแล้วค่ะ”
เสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังมาจากไม่ไกลนัก ฟังออกว่าปนความประหลาดใจและยินดีอยู่หลายส่วน
“จงหมิง? ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
แม้ก่อนหน้านี้จะถูกไฟแดงไฟเขียวทำให้คลาดกันไป แต่ท้ายที่สุดหลีเหวยเจียงก็ยังตามมาทัน
โดยเฉพาะเมื่อบังเอิญเห็นรถแท็กซี่ที่อวี๋เสวียชิงโดยสารมาอยู่แถวนั้นพอดี นางจึงสอบถามคนขับและยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายลงรถที่นี่ ด้วยฐานะของตระกูลฮั่ว นางเพียงแจ้งตัวตนกับพนักงานต้อนรับ ก็สืบหาคนที่ต้องการพบได้อย่างง่ายดาย
เพียงแต่ไม่คิดว่าเพิ่งขึ้นมาถึง ยังไม่ทันเห็นเงาของหญิงสาว กลับเห็นฮั่วจงหมิงนั่งอยู่ด้านในเสียก่อน
นางนึกย้อนดู คล้ายเคยได้ยินบุตรชายคนโตบอกว่าช่วงนี้มาทำงานที่นครซี
“แม่มาที่นี่ได้อย่างไร?”
ฮั่วจงหมิงชะงักมือ ก่อนจะโอบอวี๋เสวียชิงเข้ามาในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว แล้วจึงเงยหน้ามองไปทางประตู
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่ามารดาจะปรากฏตัวที่นี่ แต่เวลานี้เขายังตามจีบหญิงสาวไม่สำเร็จ อีกทั้งนางก็ยังไม่ได้ตอบตกลงอย่างเป็นทางการ นับว่ายังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะพานางไปพบคนในครอบครัว
ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มบังหญิงสาวในอ้อมแขนไว้เสียมิด หลีเหวยเจียงจึงยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ
เมื่อเห็นพนักงานบริการไม่ขวางแล้ว นางจึงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม กำลังจะเอ่ยถามฮั่วจงหมิงว่าเหตุใดถึงมานั่งอยู่ที่นี่คนเดียว สายตากลับพลันเหลือบเห็นคนที่เขากอดอยู่ในอ้อมแขน จึงชะงักไปเล็กน้อย