ณ หออ่านพระราชหัตถ์ สือจิ้งถังทรงนั่งลงด้วยความพิโรธ
ตู้จงเหวยคุกเข่าอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นผุดเต็มกาย ทว่าไม่กล้าเอ่ยปากก่อนแม้แต่คำเดียว
“ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว” สือจิ้งถังตรัสเสียงเย็น “จงอธิบายให้เราฟังให้กระจ่าง!”
“ลู่อันเหนียนเป็นขุนนางผู้ภักดีเช่นนี้ เราต้องการพระราชทานรางวัลให้เจ้า แล้วเหตุใดเจ้าจึงกระโดดออกมาขัดขวาง? คิดจริง ๆ หรือว่าเราไม่กล้าฆ่าเจ้า!”
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ!” ตู้จงเหวยข่มความกระวนกระวายในใจไว้ ก่อนจะล้วงสาส์นลับที่เตรียมไว้แต่เนิ่นนานออกจากอกเสื้อด้วยสองมือ แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะสูงสุด
“ฟ้าดินเป็นพยาน! กระหม่อมมิได้อิจฉาผู้มีความสามารถแม้แต่น้อย! ลู่อันเหนียนผู้นั้นมีใจคิดคด ไม่ใช่ขุนนางผู้ภักดีอะไรทั้งนั้น! เขากำลังลวงพระเนตรฝ่าบาท เพื่อถ่วงเวลาเตรียมก่อกบฏ!”
“ก่อกบฏ?” สือจิ้งถังทรงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทรงพระสรวลด้วยความโกรธ
พระองค์กระชากสาส์นลับฉบับนั้นมา “ทั่วหล้านี้มีโจรกบฏคนใดบ้างที่จะขนทรัพย์สินทั้งหมดออกมา ส่งข้าวขาวคุณภาพสามหมื่นถังให้เราใช้ปราบกบฏ?”
“ฝ่าบาท นั่นเป็นเพียงกลลวงตาของเขา! สถานการณ์ในจังหวัดฝูโจวหลุดพ้นจากการควบคุมของราชสำนักมานานแล้ว!” ตู้จงเหวยกล่าวเสียงหนักแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ดี ดี ดี เราอยากเห็นนักว่าเจ้าเขียนเรื่องไร้สาระอะไรไว้บ้าง!” สือจิ้งถังข่มโทสะ แล้วคลี่สาส์นลับในพระหัตถ์ออก
พระองค์กวาดพระเนตรอ่านอย่างรวดเร็ว สีพระพักตร์ยิ่งอ่านก็ยิ่งเคร่งเครียด คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น
ในสาส์นมีตัวอักษรเขียนอัดแน่น ล้วนเป็นเรื่องเปลี่ยนแปลงในจังหวัดฝูโจวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
“คหบดีใหญ่ในสามอำเภอถูกสังหารจนหมดสิ้น ที่นาทั้งหมดถูกแบ่งให้ชาวบ้านชั้นล่าง?” สือจิ้งถังอ่านออกเสียง ก่อนจะทรงแค่นพระสรวล “ฆ่าคหบดีไปไม่กี่คนจะเป็นความผิดใหญ่โตอะไร? เพื่อรวบรวมเสบียงสามหมื่นถังมาถวายเรา หากไม่ฆ่าเจ้าที่ดินพวกนี้ แล้วจะเสกข้าวออกมาจากอากาศหรือ? หากไม่มีพวกเขาออกแรงก้อนใหญ่ เสบียงทหารจะตกลงมาจากฟ้าหรือไร?”