เบื้องล่างในกอหญ้าตอง ค่ายของโจรสลัดน้ำกำลังโกลาหลวุ่นวายไปหมด
ไห่หนีชิวเพิ่งพาพวกนักดำน้ำที่โชคดีรอดตายกลับมาไม่กี่คน ไปกันหลายสิบคน แต่คนที่กลับมา รวมทั้งตัวมันแล้ว ยังมีไม่ถึงสิบคน
“ไห่หนีชิว เกิดอะไรขึ้น! คนอื่นล่ะ?”
ไห่หนีชิวเห็นพี่น้องที่กลับมาเหลือเพียงไม่กี่คน หัวใจก็พลันกระตุกวูบ ก่อนเอ่ยถามเสียงขรึม
“เจ้าพ่อใหญ่! คราวนี้พวกเราชนแผ่นเหล็กเข้าให้จริง ๆ แล้ว!”
ไห่หนีชิวหมอบอยู่บนดาดฟ้าเรือหลังคาคลุม หอบหายใจเฮือกใหญ่ ร่างทั้งร่างยังสั่นระริก
“ตกลงมันหมายความว่าอย่างไร?” ไห่หนีชิวเร่งถาม
“ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ...” น้ำเสียงของไห่หนีชิวยังคงเจือความหวาดกลัว “ใต้ท้องเรือใหญ่พวกนั้นหุ้มด้วยเหล็กดิบทั้งลำ! พวกพี่น้องเอาสิ่วทุบลงไป ยังไม่ทิ้งแม้แต่รอยขาว!”
“แถมเรือพวกนั้นยังเป็นท้องแบน แผงลับที่พวกเราวางไว้ขวางไม่อยู่เลย พอพวกพี่น้องเข้าไปใกล้ เรือก็เคลื่อนตัวขึ้นมาทันที คนที่ถูกดูดเข้าไปหายไปหมดทั้งคน!”
เหล่าโจรสลัดน้ำที่อยู่รอบข้างฟังแล้วหนังศีรษะชาวาบ
เจาะไม่เข้าอย่างนั้นหรือ?
‘ตะปูเหล็กเจาะเรือ’ เป็นเคล็ดวิชาหากินที่พวกมันพึ่งพาเลี้ยงชีพ
หลายปีมานี้ พวกมันจัดการเรือใหญ่ไปไม่น้อย กระทั่งเรือที่เจาะจมในอ่าวโคลนก็มีอยู่หลายลำ
แต่ตอนนี้ แม้แต่ไห่หนีชิวยังเจาะเรือประหลาดไม่กี่ลำนั้นไม่เข้า!
แล้วจะสู้ต่ออย่างไร?
“แตกตื่นอะไรกัน!” ไห่หนีชิวเห็นโจรสลัดน้ำรอบข้างเริ่มเสียขวัญ ก็เตะไห่หนีชิวล้มคว่ำไปทีหนึ่ง
“เรือหุ้มเหล็กก็แค่เต่าเหล็กยักษ์ หนักจะตาย! พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าโคลนตมในเกาฉู่เหอลึกแค่ไหน? โดยเฉพาะในกอหญ้าตองแห่งนี้ มีทั้งพืชน้ำและโคลนเลนเต็มไปหมด ขอเพียงพวกมันกล้าเข้ามา ข้าจะทำให้พวกมันมาแล้วไม่ได้กลับไปแน่!”