“ท่าน เพิ่งกลับจากอำเภอจิงหลิง ทั้งยังเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง อย่างไรก็ต้องกินข้าวร้อน ๆ สักคำก่อนนะขอรับ”
คำพูดของลู่อันเหนียนทำให้ซ่งหมิงลี่กับจ้าวซื่อลั่งที่เดินตามหลังมาสบตากัน แล้วยิ้มขื่น รีบก้าวตามไปสองสามก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
มีธุระสำคัญอะไรถึงได้รีบร้อนเพียงนี้ แม้แต่ศาลาอำเภอก็ยังกลับไปไม่ทัน กลับมุ่งหน้าไปเขาเหนือทันทีหรือ?
ท่านของพวกเขาทุ่มเทเกินไปหรือไม่!
จากอำเภอจิงหลิงถึงอำเภอชิงซาน ระยะทางหลายร้อยลี้ กองทัพเดินทางตากลมกินลม นอนกลางแจ้งมาตลอด พอกลับมาก็ไม่แม้แต่จะก้าวเข้าประตูศาลาอำเภอ กลับจะตรงไปยังสถานที่ก่อสร้างทันที ต่อให้เป็นคนเหล็กก็ทนไม่ไหวหรอก
“ใช่แล้วขอรับ ท่าน”
จ้าวซื่อลั่งเกาศีรษะพลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม “ทางเขาเหนือมีหวังตีเหล็กคอยดูแลอยู่ ไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาดหรอกขอรับ”
ลู่อันเหนียนยังคงก้าวเดินไม่หยุด เพียงหันมายิ้มให้ทั้งสองคน
“ไม่เป็นไร ข้ายังไม่เหนื่อย” จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย “แม้สงครามจะยุติลงชั่วคราว แต่วิกฤตในจังหวัดฝูโจวยังไม่คลี่คลาย ต่อไปยังต้องรับอำเภอเหมียนหยางอีก หากยืดเยื้อนานเกินไป ข้ากลัวว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลง”
“เพราะฉะนั้น ต้องรีบทำงานทางนี้ให้เสร็จโดยเร็ว!”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่ากลับทำให้ซ่งหมิงลี่กับจ้าวซื่อลั่งใจหายวาบ สีหน้าของทั้งคู่พลอยเคร่งขรึมขึ้น
ทั้งสองไม่เอ่ยอะไรต่อ พวกเขาต่างรู้ดีว่าในยุคกลียุคเช่นนี้ การจะสร้างความสงบสุขให้ยั่งยืนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย