ห้องหลังศาลาอำเภอ
แสงตะเกียงน้ำมันสั่นไหวอย่างไม่สงบ สะท้อนบนผนังแตกร้าว ดึงเงาของคนสองคนให้ยืดยาวสลับสั้น
“เป๊าะแป๊ะ—”
ซ่งหมิงลี่นั่งอยู่ทางซ้ายของโต๊ะยาว มือทั้งสองขยับลูกคิดรวดเร็วราวผีเสื้อโบยบินผ่านบุปผา
ทว่าเมื่อคำนวณบัญชีต่อไป คิ้วที่ขมวดเข้าหากันอยู่ก่อนแล้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นทุกที
ไม่นานนัก เขาก็หยุดมือ วางพู่กันลงบนที่วาง แล้วถอนหายใจยาว
ลู่อันเหนียนกำลังก้มหน้าวาดแผนผังวางแบบไร่นารอบนอกเมืองลงบนกระดาษปอด้วยดินสอถ่าน เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจ เขาก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“บัญชีไม่ลงตัวหรือ?” ลู่อันเหนียนถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
“บัญชีเสบียงลงตัวแล้ว แต่บัญชีอื่น ๆ ใกล้จะกลายเป็นทางตัน” ซ่งหมิงลี่หยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะของลู่อันเหนียน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
“ท่านผู้ว่าราชการลู่ ทรัพยากรของอำเภอเรามีน้อยเกินไป ก่อนหน้านี้แม้จะยึดเสบียงจากค่ายโจรเฮยเฟิงมาได้ก้อนหนึ่ง แต่ปริมาณก็มีไม่มาก ใช้ไม่ถึงครึ่งเดือนก็คงหมดเกลี้ยง”
ลู่อันเหนียนวางดินสอถ่านลง เงยหน้ามองเขา “ขาดอะไรบ้าง?”
“ขาดทุกอย่าง! จะว่าไป นอกจากข้าวสารแล้ว พวกเราก็ไม่มีอะไรเหลือเลย!” ซ่งหมิงลี่ขมวดคิ้วแน่น “บ่ายวันนี้ เถี่ยหนิวนำกองพิทักษ์เสบียงฝึกแทงทวนที่ลานฝึก ยังไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หนุ่มฉกรรจ์สิบกว่าคนก็เป็นตะคริวที่น่อง ล้มลงไปนอนกับพื้นจนลุกไม่ขึ้น”
“หมอหลิวไปตรวจแล้ว ไม่ได้บาดเจ็บ แต่เป็นเพราะขาดเกลือ!”
ซ่งหมิงลี่เปิดสมุด ชี้ไปยังบันทึกด้านใน
“นับตั้งแต่ศึกที่ช่องเขาดำจบลง เกลือหยาบที่เหลืออยู่ในเมืองก็หมดเกลี้ยง ชาวบ้านกินหม้อข้าวขาวไร้เกลือกันมาหลายวัน ร่างกายย่อมไม่มีแรงทำงานหนัก”
“นอกจากเกลือ ยังมีเหล็ก ผ้า ยาสมุนไพร น้ำมัน...”
“หวังตีเหล็กที่อยู่ทางตะวันออกของเมืองก็มาหาข้าวันนี้ เหล็กเก่าที่เราเก็บมาได้ถูกตีเป็นหัวหอกไปหมดแล้ว แม้แต่การซ่อมเกราะก็ใกล้จะไม่มีเหล็กเหลือให้ใช้”