ยามดึก ณ ห้องหลัง ศาลาอำเภอ
ลู่อันเหนียนกับหวังผู่นั่งประจันหน้ากัน จิบชาอย่างสบายอารมณ์
“ใต้เท้าใช้กลอุบายข่มขวัญศัตรูได้อย่างเชี่ยวชาญยิ่ง” หวังผู่โบกพัดผ้า ใบหน้าเปื้อนยิ้ม “หลังศึกครานี้ ซุนเหวินเจาคงกลายเป็นนกตกใจไปแล้ว ในระยะเวลาอันใกล้ ทางจังหวัดฝูโจวคงไม่กล้าเคลื่อนไหวอันใดอีก”
“ก็แค่ถ่วงเวลาไว้ชั่วคราวเท่านั้น” ลู่อันเหนียนวางถ้วยชาลง “หวังเหยียนเชาเป็นเพียงหญ้าลู่ลม แต่ตู้จงเหวยที่อยู่เบื้องหลังเขานั้น เป็นหมาป่าหิวโหยตัวหนึ่ง”
“เราต้องฉวยช่วงเวลานี้ ลับเขี้ยวเล็บของเราให้คมกริบยิ่งขึ้น”
ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่ พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากนอกประตู
ร่างกำยำบึกบึนของหวังต้าฉุ่ย ช่างตีเหล็ก ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน เหงื่อชุ่มทั้งกาย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสุกสว่างอย่างน่าตกใจ
“ใต้เท้า! สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว!”
หวังต้าฉุ่ยก้าวเข้ามาก็คุกเข่าลงด้วยความตื่นเต้น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
“สิ่งที่ท่านต้องการ... เตาหลอมสูงสำหรับถลุงเหล็กนั่น สร้างเสร็จแล้วขอรับ!”
“ทำตามวิธีในแบบแปลน วันนี้ลองเผาไปหนึ่งเตา ไฟลุกโชนพุ่งขึ้นฟ้าเลยขอรับ! พอดึงเครื่องเป่าลมที เสียงก็ดังราวกับฟ้าผ่า!”
ลู่อันเหนียนกับหวังผู่สบตากัน ต่างเห็นความฮึกเหิมในดวงตาของอีกฝ่าย
“ไป ไปดูกัน!”
ลู่อันเหนียนลุกขึ้นทันที พาหวังผู่และจ้าวเถี่ยหนิวตามหวังต้าฉุ่ยมุ่งหน้าไปยังเขาเหนือด้วยฝีเท้าเร่งรุด
ยามราตรี เหมืองบนเขาเหนือยังคงสว่างไสว คบเพลิงถูกจุดไว้ทั่วทุกแห่ง
สิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาสูงกว่าสามจั้ง รูปร่างคล้ายหอคอยยักษ์ ตั้งตระหง่านอยู่นิ่ง ๆ กลางเขตโรงงาน
นี่คือเตาหลอมสูงถลุงเหล็กแบบใช้เครื่องเป่าลม ซึ่งสร้างขึ้นตามแบบแปลนของระบบ
ตัวเตาก่อขึ้นจากอิฐทนไฟซึ่งผลิตตามตำรับพิเศษและสารประสานดินสามชั้น โครงสร้างซับซ้อนและประณีต เมื่อเทียบกับเตาถลุงเหล็กดินแบบเรียบง่ายของยุคนี้แล้ว ช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว