เมืองเอกของจังหวัดฝูโจวคืออำเภอจิงหลิง
ภายในห้องหนังสือของอาคารเรือนของผู้คุมกำลังรักษาแคว้น
หวังเหยียนเชากำหนังสือลับด่วนที่ส่งกลับมาจากซุนเหวินเจาไว้ในมือ
กระดาษปอแผ่นบาง ทว่าตัวอักษรสีดำบนหนังสือกลับชวนให้ตื่นตระหนกจนแทบไม่อยากเชื่อสายตา
อ๋องหนานผิง เกาชงฮุ้ย นำทัพหนึ่งพันนายมาประชิดชายแดนด้วยตนเอง ส่วนภายในอำเภอชิงซานก็ซ่อนทหารเกราะไว้นับพัน
สองฝ่ายมิได้เผชิญหน้ากันด้วยอาวุธ กลับนั่งร่วมโต๊ะดื่มกินและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อเห็นเนื้อความในหนังสือลับ หวังเหยียนเชารู้สึกขมับเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด
เขาฟาดหนังสือลับลงบนโต๊ะยาวไม้แดง
“ซุนเหวินเจา ไอ้คนไร้ประโยชน์!”
“ให้เจ้าไปตรวจบัญชี แต่เจ้ากลับยกย่องคนอื่น บั่นทอนขวัญฝ่ายตน เมืองเจียงหลิงจะเปิดศึกกับจังหวัดฝูโจวของเราเพื่ออำเภอชิงซานได้อย่างไร!”
หวังเหยียนเชาโกรธจนสบถด่าลั่น
โจวซิน ปลัดที่ปรึกษาซึ่งอยู่ในห้องหนังสือ ก้าวเข้ามาหยิบหนังสือลับบนโต๊ะขึ้นกวาดตามองสองสามครั้ง
จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
“ท่านเจ้าบ้านโปรดระงับโทสะ”
“ท่านผู้ว่าลู่แห่งอำเภอชิงซานผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ถึงกับทำให้เกาชงฮุ้ยยอมลดศักดิ์ศรี เดินทางไปอำเภอชิงซานด้วยตนเอง เบื้องหลังต้องมีผลประโยชน์เกี่ยวพันกันลึกซึ้ง”
“เมืองเจียงหลิงประสบภัยกันดารมาหลายเดือน แม้พวกเขาจะไม่ถึงกับเปิดศึกกับเรา แต่หากเราส่งทหารไปตัดเส้นทางขนเสบียงของพวกเขาจริง ย่อมไม่มีทางนั่งดูดายแน่!”
โจวซินวางหนังสือลับกลับลงบนโต๊ะ