“เขาอยากตรวจคลังใหญ่ถนนเหนือหรือ?”
ลู่อันเหนียนฟังคำถ่ายทอดของหวังผู่จบ ดินสอถ่านในมือหยุดชะงักเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มหน้าวาดรายละเอียดการวางกำลังป้องกันกำแพงเมืองชั้นนอกฝั่งใต้ต่อบนกระดาษ
หวังผู่ยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ พัดผ้าในมือหยุดโบกอย่างหาได้ยาก สีหน้าเคร่งขรึม
“วันนี้ซุนเหวินเจาตรวจบัญชีอยู่ทั้งวัน ตรวจละเอียดมาก”
“แล้วผลเป็นอย่างไร?”
ลู่อันเหนียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า
หวังผู่ยิ้ม “ผลย่อมเป็นว่าเขาหาข้อผิดพลาดไม่พบ”
บัญชีไม่กี่เล่มของซ่งหมิงลี่นั้น ลู่อันเหนียนเป็นผู้วางโครงสร้างด้วยตนเอง
เรื่องข้าวมาจากที่ใดไม่ได้เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว แต่ข้าวถูกส่งไปที่ใดกลับบันทึกไว้อย่างชัดเจนทุกบรรทัด
ซุนเหวินเจาอยากใช้สมุดบัญชีเล่นงานพวกเขา แต่กลับมีแผนอยู่เต็มท้องจนใช้ไม่ออก
นี่คือข้อดีของกฎเกณฑ์
ยามไร้กฎเกณฑ์ ผู้อื่นกล่าวว่าเจ้ามีความผิด เจ้าก็ย่อมมีความผิด
ยามมีกฎเกณฑ์ หากผู้อื่นอยากกัดเจ้า ก็ต้องแสดงหลักฐาน
ลู่อันเหนียนคิดไว้แล้ว “ไม่เป็นไร หากเขาอยากตรวจ ก็ปล่อยให้ตรวจ”
“ใต้เท้าจะให้เขาตรวจจริงหรือ?” หวังผู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“วันนี้ข้าน้อยดูสีหน้าเขาแล้ว เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าในบัญชีเหลือข้าวเท่าไร สิ่งที่เขาอยากตรวจจริง ๆ คือข้าวเข้ามาจากที่ใด”
“อำเภอชิงซานมีภูเขาล้อมรอบสามด้าน แม้เส้นทางการค้าสู่เมืองเจียงหลิงจะยังเดินทางได้ แต่เมืองเจียงหลิงเองก็ประสบภัยกันดารมาหลายเดือน หากตรวจสอบอย่างละเอียด ย่อมต้องเกิดปัญหาแน่”
“ข้าวที่เข้าคลัง ย่อมทิ้งร่องรอยไว้”
ซ่งหมิงลี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว
แท้จริงแล้ว สิ่งที่เขากังวลมาตลอดก็คือเรื่องนี้
บัญชีทำขึ้นมาได้
คนก็ถ่วงเวลาได้
แต่ข้าวคงไม่ผุดขึ้นมาจากอากาศได้กระมัง
แม้ชาวอำเภอชิงซานจะไม่ใส่ใจ แต่คนภายนอกย่อมสืบสาวเอาความจนถึงที่สุด หากวันหนึ่งพบเบาะแสและล่วงรู้เส้นทางขนเสบียงลับเบื้องหลังใต้เท้าเข้า...