บนกำแพงเมืองประตูใต้ บรรยากาศเคร่งขรึม
ชายฉกรรจ์หนึ่งร้อยคนแห่งกองพิทักษ์เสบียงมองโจรป่าที่เคลื่อนใกล้เข้ามาจากระยะไกล มือกำหอกแน่น ทว่ามือเท้ากลับสั่นไม่หยุด
“ทุกคนยืนให้ตรง! แค่หอกยังถือไม่มั่น จะออกรบได้อย่างไร?”
จ้าวเถี่ยหนิวสวมเกราะหนังแข็งเก่าขาด ใบหน้าสีทองแดงชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาเดินไปมาตรงหน้าแถวพลางตะโกนสุดเสียง
“ดูท่าทางขี้ขลาดของพวกเจ้าสิ! ก็แค่โจรป่าไม่กี่ร้อยคนเองมิใช่หรือ ไยจึงกลัวจนเป็นเช่นนี้?”
แม้ปากจะดุด่ารุนแรง แต่นิ้วมือที่กำด้ามดาบของเขาเองก็ขาวซีดไม่ต่างกัน
ในแถว ชายผู้มีนามว่าหวังเหลาอู่ทนไม่ไหวจึงเอ่ยปากขึ้น
บ้านของเขาอยู่ตรงเชิงกำแพงเมือง ที่บ้านมีทั้งบิดามารดาสูงวัยและลูกเล็ก
“พี่เถี่ยหนิว ไม่ใช่ว่าพวกเรากลัวตาย...” เสียงของหวังเหลาอู่สั่นเครือ “แต่พวกเราร้อยคน บางคนยังไม่มีแม้แต่อาวุธ จะเอาอะไรไปสู้กับพวกมัน?”
เสียงตะโกนนี้จุดชนวนความหวาดกลัวในหมู่คนขึ้นทันที
“ใช่แล้ว! ฝ่ายตรงข้ามเป็นโจรป่าดุร้าย ทั้งมีดาบทั้งมีเกราะ! พวกเราไม่มีแม้แต่อาวุธ จะเอาอะไรไปต้าน?”
เสียงคล้อยตามดังขึ้นรอบด้าน
ความหวาดกลัวที่เพิ่งถูกกดลงไป พลันแผ่ขยายขึ้นอีกครั้ง
เมื่อไม่กี่วันก่อน คนเหล่านี้ยังเป็นผู้หิวโหยที่แทบไม่มีข้าวกินให้อิ่มสักมื้อ
ความหวาดกลัวต่อคมดาบและศึกสงครามที่ฝังอยู่ในกระดูก มิอาจขจัดให้หมดไปได้ภายในเวลาไม่กี่วัน
ในเวลานั้นเอง ลู่อันเหนียนก็เดินขึ้นมาบนกำแพงเมือง
เบื้องหลังเขามีชาวบ้านจำนวนมากที่เดินทางมาเอง พากันเบียดแน่นจนเต็มทางเดินบนกำแพง
ลู่อันเหนียนไม่ได้ดุด่าว่ากล่าวหรือปลอบโยน เพียงยืนสงบนิ่งอยู่หน้าช่องกำแพง มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเหล่านั้น