ราตรีมืดมิด
ในห้องหลังของศาลาอำเภอมีตะเกียงน้ำมันสองดวงส่องแสงวูบไหว
ซ่งหมิงลี่นั่งอยู่ทางซ้ายของโต๊ะยาว กำลังถือพู่กันเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มหนึ่ง
จ้าวเถี่ยหนิวพันผ้าป่านเปื้อนเลือดไว้ พิงเสาอยู่เงียบ ๆ ไม่เอ่ยวาจา
จ้าวซื่อลั่งเองก็หาได้ขยับเขยื้อนอย่างเกินจำเป็นไม่ ยืนนิ่งงันอยู่ตรงประตู ก้มมองปลายเท้าของตน
บรรยากาศภายในห้องหนักอึ้ง
ประตูห้องหลังถูกผลักเปิดออก
ลู่อันเหนียนยกชายเสื้อคราม ก้าวเข้ามา
จ้าวเถี่ยหนิวได้ยินเสียงก็รีบยืดตัวตรง ล้วงกระดาษป่านที่พับไว้แผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้ด้วยสองมือ
“ใต้เท้า นี่คือรายชื่อผู้บาดเจ็บล้มตายของกองพิทักษ์เสบียงในวันนี้” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย
ลู่อันเหนียนรับกระดาษมา อาศัยแสงตะเกียงอ่านอย่างตั้งใจ
บนกระดาษเขียนรายชื่อไว้ยี่สิบสองคน ห้าคนถูกวงด้วยชาด
“เสียชีวิตในสนามรบห้าคน บาดเจ็บสาหัสสิบเจ็ดคน”
จ้าวเถี่ยหนิวก้มหน้า น้ำเสียงยิ่งหนักอึ้ง
“พี่น้องสามคนสิ้นใจในที่รบ อีกสองคนบาดเจ็บถึงอวัยวะภายใน หามกลับมาได้ไม่นานก็สิ้นลมก่อนฟ้ามืด”
“ส่วนพี่น้องที่เหลือซึ่งได้รับบาดเจ็บ หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายชั่วคราวแล้ว”
“แจ้งครอบครัวของพวกเขาครบแล้วหรือยัง” ลู่อันเหนียนวางรายชื่อในมือลง
“แจ้งแล้ว” ราวกับนึกถึงบางสิ่งขึ้นมา ดวงตาของจ้าวเถี่ยหนิวพลันแดงก่ำ
ลู่อันเหนียนพยักหน้า น้ำเสียงหนักแน่นด้วยความเศร้า
“พี่น้องทั้งห้าคนนี้เสียชีวิตเพื่ออำเภอชิงซานของเรา ต้องจัดพิธีศพให้สมเกียรติ!”