โรงเตี๊ยมเยว่ไหล
ลู่อันเหนียนและคณะจัดแจงที่พักกันเรียบร้อยแล้ว
ประตูห้องปิดสนิท
จ้าวเถี่ยหนิวปลดถุงผ้าที่คาดเอวออก แล้วเทของข้างในลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยม
เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญส่งเสียง “กริ๊งกร้าง” กลิ้งหล่นลงบนโต๊ะ
“ใต้เท้า คราวนี้พวกเราออกจากบ้าน รวบรวมเงินเศษเงินและเหรียญทองแดงมาได้ไม่เท่าไร จ่ายค่าห้องพักหนึ่งวันแล้วก็เหลือแค่นี้ขอรับ” จ้าวเถี่ยหนิวเกาศีรษะ มองเงินเพียงน้อยนิดตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย
ลู่อันเหนียนนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ยกถ้วยกระเบื้องหยาบขึ้นจิบชาอึกหนึ่ง
รสขมแผ่ซ่านบนปลายลิ้น ไม่ได้น่าดื่มนัก
เขาวางถ้วยลง
“ไม่เป็นไร!” ลู่อันเหนียนยิ้ม แล้วหันไปมองซูเหมย
“เจ้ารู้ความเป็นมาของเมืองเจียงหลิงดี ต่อจากนี้จะระบายข้าวอย่างไร ลองบอกความคิดของเจ้ามา”
ซูเหมยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยังคงสวมชุดสาวใช้ เมื่อได้ยินดังนั้นก็ยืดตัวตรง
เห็นลู่อันเหนียนมีรอยยิ้มบนใบหน้า นางก็คิดทันทีว่านี่คือการทดสอบนาง
หากอยากได้ใบอนุญาตค้าขายผูกขาดในอำเภอชิงซาน และได้เกาะขาผู้มีอำนาจผู้นี้จริง ๆ นางก็ต้องแสดงคุณค่าของตนให้มากพอ
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปาก
“ใต้เท้า ราคาข้าวในเมืองเจียงหลิงตอนนี้สูงเกินกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก” ซูเหมยวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเป็นลำดับ
“ภัยแล้งยืดเยื้อมาหลายเดือน คลังเสบียงของทางการน่าจะใกล้หมดแล้ว หากข้าคาดไม่ผิด ข้าวในเมืองตอนนี้คงอยู่ในมือพ่อค้ารายใหญ่ไม่กี่รายกับตระกูลเก่าแก่ทั้งหลาย”
“หากค้าขายกับทางการ ด้วยรากฐานของพวกเราในตอนนี้ เกรงว่าจะเกินกำลัง ทั้งยังอาจถูกกดราคา กระทั่ง...” นางไม่ได้กล่าวต่อ แต่มั่นใจว่าลู่อันเหนียนเข้าใจความกังวลของตน