เมื่อจัดการปัญหาหินตายที่เหมืองเรียบร้อยแล้ว ลู่อันเหนียนก็อธิบายเรื่องการขุดแร่ในภายหลังแก่จ้าวซื่อลั่งอย่างละเอียด จากนั้นจึงพาจ้าวเถี่ยหนิวขี่ม้ากลับศาลาอำเภอ
พอเข้าไปถึงห้องหลัง หลินปั้นเซี่ยก็ยกอ่างน้ำอุ่นที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าออกมา พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
“ใต้เท้า ข้างนอกมีฝุ่นลมมาก ล้างหน้าสักหน่อยก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
นางช่วยถอดเสื้อตัวนอกของลู่อันเหนียนอย่างนุ่มนวล เสื้อผ้าตัวนั้นเปื้อนฝุ่นดินและเศษหินเต็มไปหมด
อดีตองค์หญิงผู้เคยอยู่สูงส่งเหนือผู้คน บัดนี้กลับก้มหน้าหลุบตา ว่าง่ายราวกับแมวน้อยแสนเชื่อง
“ดี!” ลู่อันเหนียนยิ้มพลางรับผ้าเช็ดหน้ามา
หลังล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ลู่อันเหนียนสวมชุดครามสะอาดแห้งผืนหนึ่ง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือ รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งยิ่งนัก
เตาหลอมสูงสำหรับถลุงเหล็กเริ่มก่อสร้างแล้ว อุปสรรคในการขุดแร่ก็คลี่คลายลงเช่นกัน
โครงการก่อสร้างพื้นฐานอื่น ๆ ล้วนดำเนินไปอย่างคึกคักและเป็นระเบียบ จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของเครื่องจักรแห่งอำเภอชิงซานประกอบเข้าที่แล้ว ที่เหลือก็เพียงเดินเครื่องเต็มกำลัง
ยามนี้ในที่สุดเขาก็พอจะว่างลงได้บ้าง
ขณะกำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีศีรษะเล็ก ๆ ที่มัดผมเป็นมวยเขาคู่โผล่ออกมาจากนอกประตู
น้องหญิงยาลูกสาวของซ่งหมิงลี่ยืนเกาะกรอบประตูห้องหนังสือ มือเล็ก ๆ กำลูกอมน้ำตาลมอลต์ที่ลู่อันเหนียนเคยให้ไว้คราวก่อนอยู่ครึ่งเม็ด ดวงตากลมใสคล้ายองุ่นดำจับจ้องเข้ามาข้างในด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ลู่อันเหนียนกวักมือเรียกน้องหญิงยาเข้ามา แล้วลูบศีรษะเล็ก ๆ ฟูนุ่มของนางพลางยิ้ม