น้ำเสียงแหบพร่าของผ้าคลุมดำสงบนิ่ง ทว่ากลับทำให้ห้องหลังทั้งห้องราวกับเย็นลงหลายองศา
“เจ้าเป็นใคร?”
แววตาของจางฉงเหวยพลันหดวูบ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองคนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ฮู้ดตรงหน้า
ผ้าคลุมดำมิได้ตอบ เพียงเดินไปนั่งลงข้างหนึ่งตามอำเภอใจ ท่วงท่าสงบนิ่งราวกับที่นี่เป็นบ้านของตนเอง
“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ” ผ้าคลุมดำเอ่ยเนิบช้า “ที่สำคัญคือ ข้าจะมอบโอกาสให้เจ้า โอกาสที่จะช่วยให้พี่ชายและคนทั้งตระกูลจางของเจ้ารอดชีวิต”
จางฉงเหวยกำหมัดแน่น เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ว่าใต้หล้านี้ไม่มีของฟรี
“โอกาสอะไร?”
จางฉงเหวยบังคับตนให้สงบลง ทว่าความสั่นเครือในน้ำเสียงยังคงเผยความร้อนรนในใจออกมา
“ง่ายมาก” ผ้าคลุมดำยกมือข้างหนึ่งขึ้น ชี้ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ “ยึดอำเภอชิงซาน แล้วสังหารลู่อันเหนียน”
“อะไรนะ?” จางฉงเหวยนึกว่าตนฟังผิด แววเหลือเชื่อวาบผ่านดวงตา
“ให้ข้าไปยึดอำเภอชิงซานหรือ? เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร! ไม่นานมานี้ลู่อันเหนียนเพิ่งปราบโจรป่าผู้เหี้ยมหาญสามพันคนแห่งกองโจรหมาเลือด ทั้งยังจัดการหวังเหยียนเชาที่อำเภอจิงหลิงได้อย่างอยู่หมัด ตอนนี้ข้ามีทหารอยู่ในมือไม่ถึงพันคน เจ้าจะให้ข้าไปตายที่อำเภอชิงซานหรือ?”
จังหวัดฝูโจวมิได้กว้างใหญ่ ทั้งอาณาเขตมีเพียงสามอำเภอ สถานการณ์ของอำเภอชิงซาน จางฉงเหวยย่อมรู้มาบ้าง
ก่อนหน้านี้ที่เขาตัดสินใจยกทัพบุกอำเภอจิงหลิง ก็เพราะต้องการช่วยคนทั้งตระกูล
แต่บัดนี้กลับให้เขาบุกอำเภอชิงซานกะทันหัน เขาย่อมไม่มีทางยอมรับได้
“เจ้าคิดว่าด้วยกำลังที่มีอยู่ตอนนี้ หากไปบุกอำเภอจิงหลิงซึ่งมีกองทหารรักษาการณ์แน่นหนาแล้วจะมีทางรอดหรือ?” ผ้าคลุมดำหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน เปิดโปงความเพ้อฝันที่ไม่อาจเป็นจริงในใจจางฉงเหวยอย่างไม่ไว้หน้า