ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือยอดไม้ หมอกยามเช้าสลายหายไปแล้ว
ในป่าลึกลับแห่งหนึ่ง ห่างจากอำเภอจิงหลิงออกไปร้อยลี้ ชายผู้หนึ่งในชุดดำยืนไพล่มืออยู่ด้านหลัง รอคอยอย่างเงียบงัน
สายสืบที่ผ้าคลุมดำส่งออกไป เดินทางลงใต้จากหลู่โจวมาโดยตลอด และมาถึงอำเภอจิงหลิงตั้งนานแล้ว
บัดนี้ ขอเพียงหลิวฮุยถูกคุมตัวออกจากเมือง เขาก็จะวางตาข่ายฟ้าดินไว้ได้ทันที แล้วเปิดฉากจู่โจมสายฟ้าฟาดระหว่างทางไปเมืองลั่วหยาง
ผ่านไปเพียงชั่วเวลาชงชา
นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งร่อนลงมาจากฟ้า เกาะบนแขนของเขา
ผ้าคลุมดำหยิบกระบอกจดหมายออกมา คลี่กระดาษออกดู เพียงเหลือบมองครั้งเดียว คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน
“ไม่ได้ไปเมืองลั่วหยางหรือ?” เขาอ่านกระดาษอีกครั้ง จากนั้นคิ้วก็ขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม “ถึงกับกลับไปอำเภอชิงซานแล้วหรือ?”
เขากำกระดาษแน่นไว้ในฝ่ามือ ลมหายใจเริ่มรวนเร
นายพลตู้คาดการณ์ผิดไปแล้ว!
ลู่อันเหนียนโค่นหวังเหยียนเชา ทั้งยังเชื่อมสัมพันธ์กับโจวเต๋อเจิ้ง ในยามที่ก่อเรื่องในราชสำนัก เขากลับไม่ได้ส่งพยานอย่างหลิวฮุยไปเมืองลั่วหยาง เพื่อยืนยันความผิดของนายพลตู้อย่างเด็ดขาด แต่กลับตรงไปยังอำเภอชิงซานที่เป็นดั่งกระดองเต่านั่นเสียอย่างนั้นหรือ?
เขาไม่เข้าใจเอาเสียเลย
ลู่อันเหนียนผู้นี้กลับทำตรงกันข้าม ตกลงแล้วในน้ำเต้าของเขาซ่อนยาอะไรไว้กันแน่?
เช่นนี้แล้ว แผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้ไม่กลายเป็นสูญเปล่าหมดหรอกหรือ!
“ลู่อันเหนียนเอ๋ย... ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ!” ผ้าคลุมดำกัดฟัน เค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน