ภายนอกประตูเมืองทางใต้ ลมหนาวพัดกรรโชก
สายลมพัดพาเม็ดทรายมุดเข้าไปในคอเสื้อ ซ่งหมิงลี่กลับไม่หลบ เขากำชายแขนเสื้อที่รุ่ยเป็นขุยแน่น เดินวนไปมาอยู่ในช่องประตูเมือง ทุกย่างไปไม่กี่ก้าวก็อดเขย่งปลายเท้า มองไปยังสุดถนนหลวงทางใต้ไม่ได้
“นักปราชญ์ซ่ง เจ้าอย่าเดินวนอีกเลย เดินจนข้าเวียนหัวแล้ว” จ้าวซื่อลั่งเอามือกุมดาบข้างเอว เอนกายพิงกำแพงดินอัดพลางบ่น
“นี่ก็วันที่เจ็ดแล้ว ตามเหตุผลท่านน่าจะกลับมาได้แล้ว!” ซ่งหมิงลี่เอ่ยอย่างร้อนใจ “เส้นทางไปเมืองเจียงหลิงทั้งอันตราย ทั้งแร้นแค้น แถบห้วยเหล่ายามีโจรร้ายเร่ร่อนชุกชุม ท่านพาไปเพียงเถี่ยหนิวกับพี่น้องอีกสิบคน หากเกิดเรื่องขึ้นมา...”
“รีบหุบปากเสีย!” จ้าวซื่อลั่งตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า “ท่านผู้ว่าราชการดวงแข็ง ย่อมกลับมาอย่างปลอดภัยครบสามสิบสองประการแน่ พวกเราต้องคิดในแง่ดีเข้าไว้”
ปากจ้าวซื่อลั่งพูดอย่างมั่นใจ ทว่าข้อนิ้วที่กำด้ามดาบกลับขาวซีดไปหมดแล้ว
ยามนี้ ภายนอกประตูเมืองไม่ได้มีเพียงพวกเขาสองคน
บนถนนด้านใน ยังมีผู้คนสี่ถึงห้าร้อยคนยืนเบียดเสียดกันอยู่
ข่าวที่ลู่อันเหนียนเดินทางไปนครเจียงหลิงแพร่สะพัดมาหลายวันแล้ว
ชาวบ้านเหล่านี้ต่างมารวมตัวกันเอง เพื่อรอต้อนรับท่านผู้ว่าลู่
ผู้หนีภัยกลุ่มใหม่ที่เพิ่งมาถึงอำเภอชิงซาน กำลังเข้าแถวรอขึ้นทะเบียน ต่างมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง อดไม่ได้ที่จะดึงแขนหัวหน้าละแวกซุนเหลาเกนแล้วถามว่า “ท่านผู้เฒ่า เหตุใดทุกคนไม่ทำงานเก็บแต้มแรงงาน แต่กลับมายืนขวางอยู่หน้าประตูเมืองกันเล่า?”
ซุนเหลาเกนถลึงตาใส่ผู้หนีภัยคนนั้น “เจ้าจะไปรู้อะไร! ผู้ว่าราชการอำเภอออกไปเสี่ยงภัยด้วยตนเอง นำคนไปซื้อผ้ากับเกลือที่เมืองเจียงหลิง เพื่อให้พวกเรามีของใช้ผ่านฤดูหนาว! ทุกคนกำลังรอให้ท่านกลับมาอย่างปลอดภัยน่ะ!”
ผู้หนีภัยหน้าใหม่ชะงักไป อ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ในยุคนี้ พวกเขาเคยเห็นแต่ขุนนางปล้นเสบียงของชาวบ้านแล้วหนีเอาตัวรอด
ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าผู้ว่าราชการจะเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ชาวบ้านได้สวมเสื้อผ้าอบอุ่นและกินเกลือสักคำ!