ห้วยเหล่ายา
สายลมสารทพัดม้วนใบไม้ร่วง ถนนหลวงปกคลุมด้วยฝุ่นเหลืองฟุ้งกระจายทั่วฟ้า
ทหารเกราะสามพันนายเคลื่อนแถวทอดยาวไปข้างหน้า การเดินทัพและปราบโจรติดต่อกันหลายวันทำให้บรรยากาศในกองทัพอึมครึม ใบหน้าซีดเหลืองของเหล่าทหารปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วทุกแห่ง
เฉาเป้า ผู้บัญชาการทหารกองหน้าแห่งเมืองเจียงหลิง ขี่ม้าสีน้ำตาลแดงสวมเกราะ มือหนึ่งถือแส้ม้าเคาะอานเป็นจังหวะเนิบนาบ พลางเหลียวมองกองทัพเป็นครั้งคราว
“ทุกคนเร่งมือหน่อย ก่อนฟ้ามืดต้องไปให้ถึงเขตอำเภอชิงซาน ห้ามตกขบวนเด็ดขาด!”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”
ผู้บัญชาการรอง นายกองรองหลี่ สั่งการลงไปทันที จากนั้นก็กระชับขาหนีบสีข้างม้า ขยับเข้าไปอยู่ข้างเฉาเป้า
“ท่านแม่ทัพ โจรภูเขาตามเส้นทางห้วยเหล่ายาถูกกวาดล้างจนสิ้นแล้ว เพียงแต่พวกมันเป็นฝูงกาไร้ระเบียบที่ยากจนข้นแค้น ไม่มีอะไรให้รีดเอาผลประโยชน์เลยขอรับ!”
“เสบียงสิ่งของที่เรารวบรวมได้ในคราวนี้ ยังไม่พอชดเชยสิ่งที่ใช้ไปในการเดินทัพด้วยซ้ำ!”
ระหว่างพูด เขาเหลียวมองไปด้านหลัง
ตรงนั้นมีรถม้าหลายสิบคันตามมา ในบรรดารถม้าเหล่านั้นมีอยู่หลายคันที่ห่อหุ้มกล่องลังไว้ด้วยผ้ากันน้ำ ภายในย่อมเป็นเงินที่นำออกมาจากนครเจียงหลิงเพื่อซื้อขายข้าวขาวคุณภาพ
ส่วนรถม้าคันอื่นบรรทุกเกราะหนังเก่าคร่ำคร่าและอาวุธขึ้นสนิม อีกทั้งยังมีข้าวฟ่างคุณภาพต่ำกว่าสิบถุง ทั้งหมดเป็นของริบที่เพิ่งเก็บกวาดมาจากค่ายโจรบนภูเขาหลายแห่งในห้วยเหล่ายา
“ฝูงกาไร้ระเบียบพวกนั้นจะมีอะไรให้รีดเอาผลประโยชน์ได้?” เฉาเป้ายกมุมปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
“ท่านแม่ทัพ พอผ่านห้วยเหล่ายาไป อีกสามสิบลี้ข้างหน้าก็จะถึงเขตอำเภอชิงซานแล้วขอรับ”
นายกองรองหลี่ลดเสียงลง “ก่อนออกเดินทาง ท่านเจี๋ยตู้ฉื่อกำชับพวกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ให้ปราบโจรอย่างเดียว พอถึงอำเภอชิงซานก็ไปรับเสบียง อย่าได้บาดหมางกับผู้ว่าราชการอำเภอสกุลลู่ผู้นั้นเด็ดขาด”