ราตรีลึก
ตะเกียงน้ำมันในห้องหลังศาลาอำเภอสว่างวูบวาบ
ลู่อันเหนียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะยาว พลิกอ่านรายงานการฝึกของกองพิทักษ์เสบียง
เขารู้ดีว่าไม่มีทางฝึกกลุ่มทหารแตกทัพไร้ระเบียบให้กลายเป็นกองทัพชั้นยอดได้ภายในเวลาอันสั้น ดังนั้นแผนการฝึกที่วางไว้จึงมุ่งหยิบแก่นสำคัญจากวิธีฝึกของหน่วยรบพิเศษสมัยใหม่ โดยเน้นการประสานงานและการลอบสังหารเป็นหน่วยย่อย เพื่อสร้างกำลังรบขึ้นมาให้ได้ในเวลาอันสั้น
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านนอก
“ใต้เท้า! เกิดเรื่องแล้ว!” ประตูไม้ห้องหลังถูกผลักเปิดออก
ซ่งหมิงลี่เดินเข้ามาพร้อมเหงื่อเต็มศีรษะ หอบหายใจหนักหน่วง
ลู่อันเหนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ปิดสมุดรายงานลง “เกิดเรื่องอะไร? ค่อยๆ เล่ามา”
ซ่งหมิงลี่ไม่ทันสนใจเรื่องอื่น รีบก้าวพรวดมาถึงหน้าโต๊ะยาวแล้วเอ่ยเสียงขรึม
“ใต้เท้า ชาวเมืองสองคนนั้นที่เราจับตาดูมาหลายวัน คนหนึ่งเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว! เมื่อครู่มันแอบย่องไปที่ลานหลัง คิดจะฉวยความมืดปล่อยนกพิราบส่งข่าวออกนอกเมือง แต่ถูกจ้าวซื่อลั่งพาคนไปจับกดไว้ได้คาหนังคาเขา!”
“จับตัวไว้ที่ไหน?” ลู่อันเหนียนลุกขึ้น
“ถูกคุมตัวไปขังไว้ในคุกใต้ดินของศาลาอำเภอแล้ว จ้าวซื่อลั่งกับเถี่ยหนิวเฝ้าอยู่ที่นั่นขอรับ”
“ไป ไปดูกัน!” ลู่อันเหนียนผลักเก้าอี้ออกแล้วเดินไป
ทั้งสองเดินเรียงกัน ผ่านระเบียงเชื่อมของศาลาอำเภอ มุ่งตรงไปยังคุกใต้ดินหลังลาน
คุกใต้ดินแห่งนี้เดิมเป็นที่คุมขังพวกนักเลงอันธพาลของศาลาอำเภอเก่า ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันมานาน ฝาผนังหลุดร่อน มีกลิ่นอับชื้นโชยมา
ลู่อันเหนียนเดินลงบันไดหิน
คบเพลิงหลายเล่มปักอยู่ตามรอยแยกของผนัง ส่องห้องขังจนสว่างไสว
ตรงกลางห้องขังมีชายผอมแห้งคนหนึ่งถูกมัดแน่นกับเสาไม้ สวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบที่ปะชุนเต็มไปหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร่างสั่นเทาไม่หยุด