“อะไรนะ? หวังจิ้นต้องการพบข้าหรือ?”
รุ่งเช้าวันถัดมา จางฝู่ไปเยี่ยมหวังจิ้นถึงบ้าน แต่พอเข้าไปในประตูก็ถูกไล่ออกมาเสียแล้ว
“เรียนท่านประมุข เป็นเช่นนั้นขอรับ!” จางฝู่มองจางหรุนเต๋อด้วยแววตาขุ่นเคือง แต่ที่มากกว่าคือความเคร่งเครียด “หวังจิ้นผู้นี้เป็นคนหุนหัน มองว่าฐานะของข้าไม่มีสิทธิ์เจรจากับเขา ดังนั้น...”
“เขายังบอกอีกว่า... หากมีเพียงเรื่องที่กล่าวกับซุนฉีไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเจรจากันอีก...”
“ฮ่า ๆ ๆ!” หวังเฉิงเย่ปรบมือพลางหัวเราะลั่น “แม่ทัพที่มีชาติกำเนิดเป็นคนฆ่าสัตว์ผู้นี้ ช่างโลภไม่รู้จักพอจริง ๆ! คงเห็นว่าพวกเราให้น้อยไป จึงอยากเรียกเงินเพิ่มต่อหน้าอีกสักก้อน!”
หลี่จงหมิงกล่าวคล้อยตาม “โลภก็ดีแล้ว ที่น่ากลัวคือไร้ความปรารถนาใด ๆ แต่พี่จาง เรื่องนี้จะเสี่ยงเกินไปหรือไม่?”
“ข้ารู้ว่าเจ้าหมายถึงอะไร!” จางเตอรุ่นพยักหน้าช้า ๆ “แต่ในเมื่อเขาอยากเจรจา จะทำตามความต้องการของเขาแล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงรับเงินของพวกเราไป เรื่องหลังจากนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเลือกได้แล้ว!”
“เจ้าคิดว่าคนแซ่ลู่จะไว้วางใจแม่ทัพที่เพิ่งยอมจำนนสักเพียงใด?”
“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็ไม่ใช่คนโง่ หากเรื่องไม่สำเร็จ ข้าย่อมไม่เปิดเผยตัวเองเป็นแน่!”
“แต่ว่า...” หวังเฉิงเย่ขมวดคิ้ว หมายจะเอ่ยปาก แต่จางหรุนเต๋อยกมือขึ้นขัดไว้
“พอแล้ว คิดจะทำการใหญ่ ไหนเลยจะไม่มีความเสี่ยง ข้ามีแผนอยู่ในใจแล้ว!”
ในสายตาของเขา ท่าทีของหวังจิ้นครานี้ไม่ต่างจากการเรียกค่าตัวให้สูงขึ้น
แม่ทัพที่เพิ่งยอมจำนนย่อมมีรากฐานไม่มั่นคง เมื่อเผชิญกับความมั่งคั่งรุ่งเรืองและอำนาจกองทัพที่ได้มาง่ายดายเช่นนี้ ไม่มีทางไม่หวั่นไหว
ส่วนความเสี่ยงน่ะหรือ?
ตระกูลใหญ่หลายตระกูลของพวกเขาหยั่งรากในอำเภอจิงหลิงมานานหลายสิบปี รากลึกมั่นคง หรือจะต้องกลัวผู้ว่าราชการอำเภอจากต่างถิ่นที่เป็นเพียงชาวบ้านเท้าเปื้อนโคลนจริง ๆ?