เขาหูหลาง ยอดหน้าผาด้านใต้ของหุบเขาเทวโขดงมรณะ
ท่ามกลางแมกไม้ที่บดบังสายตา ทหารซุ่มโจมตีสามร้อยนาย ซึ่งประกอบด้วยพลธนูและทหารราบ ได้ซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาครบหนึ่งวันเต็มแล้ว
หัวหน้าของพวกเขาชื่อหม่าเฟิง เป็นผู้พิพากษาแห่งเขตจังหวัดคนหนึ่งในสังกัดของหวังเหยียนเชา ยามนี้กำลังจับจ้องกองทัพที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาแต่ไกลด้วยสายตาเย็นชา
“หัวหน้า พวกมันหยุดแล้ว แต่จำนวนคน... ดูเหมือนจะมากอยู่สักหน่อยนะขอรับ!” นายทหารผู้ช่วยข้างกายเอ่ยเสียงต่ำ พลางชี้ไปยังกองทัพอำเภอชิงซานที่หยุดอยู่ห่างออกไปหนึ่งลี้ “มองไม่เห็นทั้งหมด แต่ต้องเกินหนึ่งพันคนแน่!”
ภูมิประเทศของหุบเขาเทวโขดงมรณะซับซ้อน จากทั้งสองฟากจึงมองเห็นแนวทัพได้เพียงบางส่วน
“กลัวอะไร? ฝูงกาไร้ระเบียบที่รวมตัวกันจากพวกชาวบ้านยากจน ดูเหมือนคนมากก็จริง แต่ก็เป็นแค่ไก่ดินหมาป่าป่าเท่านั้น”
หม่าเฟิงทำหน้าเย็นชา “ขอเพียงเข้ามาในหุบเขา พวกมันก็จะกลายเป็นเป้านิ่งให้เราสังหาร! นี่เป็นความชอบใหญ่หลวงเสียยิ่งกว่าฟ้าดิน นายท่านหวังบอกแล้วว่า หากจับลู่อันเหนียนได้ พวกเราทุกคนย่อมมีรางวัล!”
ผู้ช่วยมองแนวทหารสีดำทะมึนที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งเรียงแถวเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วรู้สึกใจคอไม่ดี อยากจะเกลี้ยกล่อมอีกสักครั้ง แต่กลับถูกหม่าเฟิงถลึงตามองอย่างดุดันจนต้องหุบปาก
ในเวลานั้นเอง เสียงปีกกระพือก็ดังขึ้น
นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งบินลงมาเกาะบนกิ่งไม้ข้าง ๆ
หม่าเฟิงชะงักไป ก่อนจะถอดกระบอกจดหมายจากขานกพิราบ แล้วเทม้วนกระดาษแผ่นเล็กออกมา
เมื่อคลี่ออกดู คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที
บนกระดาษเป็นลายมือหวัด ๆ เร่งรีบของหวังเหยียนเชา เขียนว่า “รีบถอนกำลัง ห้ามวู่วาม!”
รีบถอนกำลัง?
มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะไม่ลงมืออีกหรือ?