ศาลาอำเภอชิงซาน
ลู่อันเหนียนถือดินสอถ่านแท่งหนึ่งไว้ในมือ กำลังนั่งมองกระดาษป่านบนโต๊ะด้วยความกลัดกลุ้ม
บนกระดาษป่านมีเส้นสายคดเคี้ยวอยู่ไม่กี่เส้น เป็นแบบร่างการชักน้ำที่เขาครุ่นคิดขึ้นมาได้ในช่วงสองวันนี้
ชาติก่อนเขาเรียนด้านการวางผังเมือง การสร้างถนนสร้างบ้านไม่ใช่เรื่องยาก แต่การขุดคลองชักน้ำเช่นนี้ หากไม่มีความรู้เฉพาะทางก็ชวนให้จนปัญญา แม้จะกำหนดเส้นทางและแผนงานออกมาได้ แต่รายละเอียดก็ยังมีช่องโหว่ให้ตรวจสอบได้ อีกทั้งระยะทางจากแม่น้ำไป่สุ่ยมาถึงอำเภอชิงซานยังยาวถึงสิบลี้
ระหว่างทางมีทั้งเนินเขาและที่ลุ่มต่ำ
น้ำควรไหลไปทางใด คลองควรลาดเอียงเท่าใดจึงจะไม่เกิดตะกอนทับถม หากพบชั้นหินแข็งควรอ้อมผ่านอย่างไร
ปัญหาภูมิประเทศเฉพาะจุดเหล่านี้จำเป็นต้องมีผู้เชี่ยวชาญมาช่วยวางแผน จึงจะแก้ไขได้
ขณะที่เขากำลังจะขยำแบบแปลนแล้ววาดใหม่ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านนอก
จากนั้นซุนเหลาเกนก็วิ่งเข้ามา เหงื่อท่วมศีรษะ มือยังลากชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าซีดเซียวเข้ามาด้วย
“ใต้เท้า! พบแล้วขอรับ!” ซุนเหลาเกนหอบหายใจ พลางผลักชายฉกรรจ์ให้เดินไปข้างหน้า
“คนผู้นี้ชื่อเฉินต้าเหอ เพิ่งไปลงทะเบียนที่จุดรับผู้หนีภัย เขาทำงานในกองช่างคลองแห่งเมืองเจียงหลิงมาสิบกว่าปี เข้าใจเรื่องสำรวจน้ำและขุดคลองขอรับ!”
เมื่อเฉินต้าเหอเห็นผู้ว่าราชการอำเภอ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนยวบ
เขาทรุดลงคุกเข่าดังตุบ
หน้าผากแนบพื้น แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า
ดวงตาลู่อันเหนียนเป็นประกาย เขาวางดินสอถ่านลงแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเฉินต้าเหอ
“เจ้าเข้าใจเรื่องสำรวจหาแหล่งน้ำและขุดคลองหรือ?” ลู่อันเหนียนเอ่ยถาม
เฉินต้าเหอนอนหมอบอยู่บนพื้น น้ำเสียงสั่นเครือ
“เรียนใต้เท้า ข้าน้อยเคยทำงานอยู่ในกองช่างคลองแห่งนครเจียงหลิง ติดตามช่างอาวุโสเรียนวิชามาสิบกว่าปีขอรับ”