เที่ยงคืน ยามจื่อ
ที่ห้องหลังของศาลาอำเภอ ลู่อันเหนียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ แล้วเรียกหน้าต่างระบบออกมา
เมื่อผู้หิวโหยหลายพันคนจากนครเจียงหลิงขึ้นทะเบียนเข้าสังกัดในตอนกลางวัน ตัวเลขบนหน้าต่างระบบก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด
【ติ๊ง! ระบบเสบียงประชากรเริ่มคำนวณบัญชี……】
【ประชากรประจำของอำเภอชิงซานในปัจจุบัน: 7369 คน】
【ผลผลิตพื้นฐานต่อวัน: 7369 โต】
【วันนี้คำนวณบัญชี ได้ข้าวสาร: 92112.5 ชั่ง】
【เสบียงข้าวคงเหลือทั้งหมดในปัจจุบัน: 460562.5 ชั่ง】
เมื่อเห็นตัวเลขผลผลิตอันน่าตกตะลึง ลู่อันเหนียนก็ถอนหายใจยาว
ข้าวหอมชั้นเลิศกว่าวันละเก้าหมื่นชั่ง ลอยมาปรากฏในบัญชีอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เพียงห้าวันสั้น ๆ เมื่อรวมกับเสบียงข้าวคงเหลือก่อนหน้านี้ ข้าวสารในมิติบรรจุของระบบก็กลับมาอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่งอีกครั้ง แม้จะยังสะสมเสบียงไม่ถึงหนึ่งล้านชั่งสำหรับแลกภาพแผนภาพวิชาเตาหลอมเหล็ก แต่ด้วยจำนวนประชากรในตอนนี้ อีกทั้งผู้หิวโหยที่ยังหลั่งไหลจากนครเจียงหลิงเข้ามาไม่ขาดสาย
ภายในสามถึงห้าวัน ย่อมสะสมเสบียงครบหนึ่งล้านชั่งได้แน่นอน!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมีประชากรจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ผลผลิตสารประสานดินสามชั้นก็จะเพิ่มขึ้น ช่องว่างแรงงานสำหรับขุดคลองชักน้ำและขยายปราการชั้นในก็จะถูกเติมเต็ม
จากนี้ไป ก็ถึงคราวระดมทหารและเร่งก่อสร้างอย่างไร้ข้อกังวลแล้ว!
ฟ้าเพิ่งสาง
ลู่อันเหนียนลืมตาขึ้น เพียงเขาขยับตัวเล็กน้อย เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
ไม่นาน หลินปั้นเซี่ยก็ถืออ่างทองแดงเดินเข้ามาในห้องหลัง บิดผ้าฝ้ายอุ่น ๆ จนหมาดแล้วส่งให้เขา
เมื่อเวลาผ่านไป ลู่อันเหนียนก็ค่อย ๆ ชินกับชีวิตที่มีคนคอยปรนนิบัติ อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอีกครั้งว่า ชีวิตแสนเรียบง่ายของเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ในสมัยโบราณช่างทำให้คนเสื่อมทรามเสียจริง