เจี่ยนอวี่วันนี้ยุ่งจนถึงพลบค่ำจึงกลับมาจากศาลต้าหลี่ กลับมาเดินวนรอบหนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "วันนี้ไป๋เยว่ทำอะไรมาบ้าง?"
บ่าวรับใช้ที่ถูกสั่งให้คอยจับตาดูไป๋เยว่อย่างมิดชิด พูดอย่างลึกลับว่า "คุณหนูไป๋วันหนึ่งทั้งวันไม่ได้ออกไปไหนเลย"
เจี่ยนอวี่ยื่นมือ ให้บ่าวเปลี่ยนเป็นชุดลำลองประจำเรือน "ไม่ออกไปไหน อยู่ในจวนก็เที่ยวไปเรื่อยงั้นหรือ?"
"ไม่ ไม่ได้ออกจากประตูเรือน" บ่าวรายงาน "ข้าน้อยจับตาดูทั้งวัน คุณหนูไป๋กับสาวใช้และบ่าวในเรือน วันนี้ทั้งวันไม่ได้ออกมาเลย คาดว่าน่าจะกำลังก่อตุ๊กตาหิมะอยู่กระมัง"
เจี่ยนอวี่มองไปนอกหน้าต่าง แล้วนึกขึ้นได้ "ใช่แล้ว อีกทั้งเป็นเทศกาลประจำปี..."
พูดพลางยกมือขึ้นกุมหน้าผาก รู้สึกจนปัญญายิ่งนัก
"ทั้งเมืองหลวง ไม่สิ ทั้งประเทศชาติ" เจี่ยนอวี่ถอนหายใจ "มีเพียงเรือนของเราเท่านั้นที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้"
เหลียงเหมิงหัวเราะ "ไม่น่าสนุกหรือพ่ะย่ะค่ะ? คุณชาย ในจวนครึกครื้น ทุกคนเบิกบานใจดีแท้"
เจี่ยนอวี่ส่ายหน้า แม้จนปัญญาแต่ก็พลอยยิ้มตาม
ไม่ใช่เรื่องเสียหายใหญ่โต จะให้วุ่นวายก็ปล่อยวุ่นวายไป ถือเสียว่าเป็นน้ำใจของเหล่าลูกหลานที่อยากเอาอกเอาใจผู้ใหญ่ให้ชื่นใจสักหน่อย
คิดได้ดังนั้น เจี่ยนอวี่ก็ม้วนแขนเสื้อขึ้น "ตุ๊กตาหิมะของเรือนเราเองยังไม่ได้ก่อเลย รีบไปก่อกันเถิด เดี๋ยวท่านปู่จะได้ไม่บ่นว่าเอ้อระเหย"
หากพูดถึงเรื่องการต่อสู้ ในศาลาเมเปิ้ลม่วง ค่าความสามารถในการต่อสู้ย่อมสูงที่สุดในจวนตระกูลเจี่ยน แต่หากพูดถึงการก่อตุ๊กตาหิมะ กลับทำได้ไม่สวยเอาเสียเลย แต่อย่างไรเสียก็ถือเป็นการมีส่วนร่วม หมู่ชายหนุ่มทั้งหลายต่างออกแรงกันในลานหิมะจนเหงื่อท่วมตัว ไม่นานก็ก่อตุ๊กตาหิมะที่ใหญ่กว่าคนจริงขึ้นมาได้หนึ่งตัว