เจี่ยนอวี่พูดจบ สายตาจับจ้องไปที่ไป๋เยว่อย่างสุดซึ้ง ไป๋เยว่ถูกมองจนต้องก้มหน้าล่ำลงไป จำเป็นต้องก้ม เพราะหากยังสบตากับเจี่ยนอวี่ต่อไป เกรงว่าจะกลั้นไว้ไม่อยู่จนต้องอาเจียนออกมา
"เป็นเช่นนั้นหรือ?" มารดาเจี่ยนหรึ่งคิดสงสัย มองไปยังไป๋เยว่
ไป๋เยว่กล่าวเสียงเบา "จริงๆ แล้วเป็นข้าที่ขอติดตามไปเอง อีกทั้งถึงแม้ศาลต้าหลี่จะดูน่ากลัวอยู่บ้าง แต่มีม่ออี้อยู่ด้วย ข้าก็ไม่กลัว"
"บิดาเห็นเจ้าเพียงครั้งเดียวก็ว่าเจ้าคล้ายบิดามารดาของเจ้า ใจกล้าและละเอียดรอบคอบ" มารดาเจี่ยนยิ้มบางๆ แตะมือไป๋เยว่เบาๆ "ศาลต้าหลี่ยังไม่กลัว เห็นทีสายตาของบิดาจะดีจริงๆ ตามที่นางว่ามา"
คุณนายเจี่ยนที่เอ่ยถึงบิดา ก็คือคุณปู่ของเจี่ยนอวี่ ไท่เย่แห่งจวนเจี่ยน
เมื่อครั้งนั้นบิดามารดาของไป๋เยว่ช่วยชีวิตเขาและคุณนายแก่ที่เสียชีวิตไปแล้ว จึงเกิดการหมั้นหมายตั้งแต่ในครรภ์ขึ้น และเป็นเขาคนนี้เองที่สนับสนุนไป๋เยว่ในจวนเจี่ยนอย่างแข็งขัน กล่าวว่าสั่งให้เจี่ยนอวี่คุกเข่าในหอประดิษฐานบรรพบุรุษ ก็ต้องคุกเข่า
เมื่อเอ่ยถึงคุณปู่เจี่ยน ไป๋เยว่มีกำลังใจขึ้นมาทันที กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "อันที่จริงครอบครัวของข้าเกิดเภทภัยขึ้นกะทันหัน เดินทางมาตลอดทางก็ร้อนใจอยู่มิใช่น้อย ไม่คาดคิดว่าคุณปู่กับท่านลุงท่านป้าจะดีกับข้าเพียงนี้ ทำให้ข้าไม่รู้จะตอบแทนความเมตตานี้เช่นไร"
"เจ้านี่" คุณนายเจี่ยนหัวเราะ "อายุยังน้อยไม่ควรมีเรื่องกังวลมากนัก หากคิดมากจริงๆ ก็ไปพูดคุยกับคุณปู่บ่อยๆ เขาผู้นั้นก็จะดีใจแล้ว"
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่สมควรทำอยู่แล้ว ไป๋เยว่ตอบรับอย่างเต็มใจ "ได้เจ้าค่ะ คุณป้า"