ในขณะที่กำลังจ้องตากันด้วยความฉงน เหลียงเหมิงก็วิ่งกลับมาอย่างตื่นเต้น พัดความวุ่นวายเข้ามาในห้องโถง ยังไม่ทันรายงานสถานการณ์ก็ชี้ไปที่เหอหงหลินก่อน
“จับตัวไว้”
ทันใดนั้นก็มีองครักษ์หลายนายเข้าประชิดตัว ประกบเหอหงหลินไว้คนละข้าง
สีหน้าเหอหงหลินเปลี่ยนเป็นมุ่งร้ายอย่างยิ่ง “เหตุใดต้องจับข้า ท่านอ๋อง ข้ากระทำผิดอันใด…”
“จับได้คาหนังคาเขากับของกลาง” เหลียงเหมิงกอดม้วนภาพจำนวนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน แล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดังปัง “ท่านอ๋อง ของทั้งหมดนี้ค้นได้จากเรือนของเหอหงหลิน เขาปลอมแปลงภาพเขียนที่เซี่ยจี้เฟย์ยังมิได้วางจำหน่าย ซ่อนไว้ในช่องลับใต้เตียง แม้กระทั่งภรรยาและลูกของเขาก็ไม่รู้เรื่อง”
สีหน้าเหอหงหลินซีดเผือดทันที ตัวสั่นเล็กน้อย แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
“พวกท่าน…พวกท่านค้นเรือนข้า?” เหอหงหลินเอ่ยด้วยความไม่อยากเชื่อ “เหตุใดเล่า?”
“เพราะเจ้าเป็นคนถนัดมือซ้าย” เหลียงเหมิงเอ่ยอย่างภาคภูมิ “และที่เซี่ยจี้เฟย์ถูกทำร้าย ก็เพราะเขาพบว่ามีคนปลอมแปลงภาพเขียนของเขา เราพบภาพเขียนที่เจ้าปลอมแปลง บนภาพนั้น เจ้าได้ทิ้งร่องรอยพิเศษไว้ รอยที่วาดด้วยมือซ้าย”
แม้ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ทุกคนจะสงสัยว่าเซี่ยจี้เฟย์เกิดเรื่องขึ้น แต่ก็เป็นเพียงความสงสัยเท่านั้น เมื่อเหลียงเหมิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ ทุกคนก็ยังคงตกใจ แล้วรีบถอยห่างจากเหอหงหลิน ทิ้งที่ว่างไว้รอบตัวเขา
“ทุกท่านตกใจกันแล้ว” เจี่ยนอวี่พลิกดูภาพเขียนที่ค้นได้จากเรือนของเหอหงหลิน “พวกท่านกลับได้แล้ว”