ไป๋เยว่กลืนหายใจเข้าลึก ๆ ปลอบตัวเองว่าอย่าไปถือสากับคนที่สู้ไม่ได้
"ถ้าเป็นฝีมือคนคุ้นเคย คนผู้นี้ต้องรู้จักกับท่านหญิงสามเป็นแน่" ไป๋เยว่เอ่ย "ท่านมีเวลามาทำสีหน้าท้าทายข้าเช่นนี้ เหตุใดไม่ไปถามท่านหญิงสามดูเล่าว่าชายผู้นั้นเป็นใคร"
เจี่ยนอวี่เห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่ว่ากลับลากไป๋เยว่ไปด้วยกัน
"เยว่เอ๋อร์เฉลียวฉลาดยิ่ง เช่นนั้นมาช่วยข้าสอบสวนด้วยกันเถิด ท่านหญิงสามเป็นสตรีในเรือน ข้าพูดจาไม่สะดวกนัก" เจี่ยนอวี่จับข้อมือไป๋เยว่ไว้แน่น ขณะที่โอบไหล่นางเดินกลับ ก็กระซิบข้างหูว่า "มารดาข้าบอกว่า เจ้าต้องเป็นกุนซือผู้เลอเลิศแน่นอน มาให้ข้าได้เห็นว่า เจ้าเลอเลิศเพียงใด"
ไป๋เยว่รู้สึกขยะแขยงจนขนลุกซู่ รีบสลัดมือแล้วลูบแขนไล่ขนลุก
ท่านหญิงสามหลินโหรวหว่าน กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เช็ดน้ำตา ข้างกายมีพี่เลี้ยงเด็กคุกเข่าอยู่ ต่างก็เงียบงัน
เจี่ยนอวี่พาไป๋เยว่เข้าไปในห้อง หลินโหรวหว่านรีบลุกขึ้นต้อนรับ "ท่านเจี่ยน พบทราบอะไรบ้างหรือไม่?"
"มี" เจี่ยนอวี่เดินก้าวยาวเข้าไป นั่งลงบนเก้าอี้อย่างองอาจ เอ่ยตรงประเด็น "คนที่ลักพาตัวคุณชายน้อยสกุลเว่ยไป เป็นคนคุ้นเคย"
สีหน้าหลินโหรวหว่านเปลี่ยนไปทันใด "เป็นใคร?"
"เป็นคนที่ท่านคุ้นเคยเป็นอย่างดี" เจี่ยนอวี่หยิบถ้วยชาขึ้นมา แต่ไม่ดื่ม กลับยื่นส่งให้ไป๋เยว่
ไป๋เยว่ยิ้มอย่างสุภาพ ยื่นมือผลักออกไป
แม้ชาในถ้วยจะไม่มีพิษ แต่หากดื่มเข้าไป คงต้องใจสั่นแน่นอน
หลินโหรวหว่านไม่มีใจจะมองปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง รีบถามต่อ "ใคร เป็นใคร?"