ไป๋เยว่ยิ่งมั่นใจขึ้น:"หลีเจียสามารถใช้มือเปล่าบีบคอท่านเว่ยได้ ส่วนเจ้ามีโอกาสวางยาพิษ เขากับเจ้ามีความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง สามารถพาเด็กออกไปโดยที่เว่ยเฉินไม่ขัดขวางแม้แต่น้อย ทุกอย่างล้วนสอดคล้อง ไม่มีทางบังเอิญขนาดนั้น"
เจี่ยนอวี่เอ่ยแทรกขึ้น:"แต่...นางจะฆ่าท่านเว่ยไปใย? ท่านเว่ยตายไปแล้ว กลับมีประโยชน์อันใดแก่นางเล่า?"
อนุภรรยานั้น ย่อมต้องพึ่งพาสามีเพื่อความอยู่รอด ท่านเว่ยตายไป ภรรยาหลวงและบุตรธิดาก็ยังพึ่งพาได้ ส่วนอนุภรรยานั้นยากจะกล่าวถึง เดิมทีหลินโหรวหว่านมีบุตร หากมองที่บุตร สกุลเว่ยก็ยังต้องเลี้ยงดูนางให้สุขสบายไปจนสิ้นอายุไข แต่หากบุตรหายไป นางก็จะไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยวอีกเลย
"มีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น" ไป๋เยว่มองสีหน้าที่เริ่มซีดเผือดของหลินโหรวหว่าน รู้สึกว่าตนเองค้นพบกุญแจสำคัญของปัญหาแล้ว
"อันใดเล่า?"
"ในสถานการณ์ใดเล่า ที่ท่านเว่ยตาย ดีกว่ายังมีชีวิตอยู่"
ใบหน้าของหลินโหรวหว่านขาวซีดราวกับกระดาษ
"ถูกเปิดเผยแล้ว" ไป๋เยว่กล่าวเรียบๆ:"ท่านเว่ยตาย เด็กก็หายไป ผลร้ายที่สุดที่หลินโหรวหว่านจะได้รับก็คือถูกขับไล่ออกจากจวน แต่หากท่านเว่ยยังมีชีวิตอยู่ สิ่งที่เกิดขึ้นจะเลวร้ายยิ่งกว่านี้...เพราะท่านเว่ยพบความลับของพวกเขาเข้าแล้ว"
ในจวนใหญ่โต ย่อมมีธรรมเนียมที่แม่ได้อาศัยบุตรขึ้นสู่ตำแหน่ง แต่มีเพียงกรณีเดียวเท่านั้นที่บุตรไม่สามารถใช้เป็นเครื่องต่อรองได้ และไม่นำสิ่งดีใดๆ มาสู่แม่ได้