รถม้าสองคัน คันใหญ่คันเล็ก เรียงหน้ากันมา เจี่ยนอวี่และไป๋เยว่นั่งอยู่บนรถคันใหญ่ สาวใช้สองคนนั่งบนรถคันเล็ก ค่อยๆ ขับออกจากเมืองไป แล้วความเร็วก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ฟังเสียงภายนอกจากค่อยๆ ห่างไกลไป จนเงียบสงบลง ไป๋เยว่ก็เปิดม่านขึ้นเล็กน้อย
ภายนอกเป็นสีขาวโพลนไปด้วยหิมะ มองไปไกลสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยความขาว สองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่าน ปลิวไสวตามสายลมเป็นครั้งคราว พาหิมะร่วงหล่นลงมา
"เบื่อนักหรือ?" เจี่ยนอวี่เห็นสีหน้านางเหงาหงอย จึงเอ่ยปากถามด้วยความปรารถนาดี
ไม่มีคอมพิวเตอร์ โทรทัศน์ โทรศัพท์มือถือ จะไม่ให้เบื่อได้อย่างไร ไป๋เยว่วันนี้นอนตื่นสาย ตอนนี้ทั้งนอนไม่หลับ ทั้งไม่กล้าหลับ ใครจะไปรู้ว่าถ้าหลับไป เจี่ยนอวี่จะเอากิ่งไม้มาเขียนหนวกหูบนหน้านางหรือไม่
"หรือว่า..." ไป๋เยว่เอ่ยเอียงอาย "เรามาคุยกันเล่นๆ สักหน่อย?"
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
เจี่ยนอวี่ไม่ตอบคำ แต่กลับพลิกหาอะไรสักอย่าง ขยับไปมา แล้วหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาโยนใส่อกของไป๋เยว่
"นี่คืออะไร?"
"หามาให้เจ้า เป็นของแก้เบื่อ"
ไป๋เยว่ตกตะลึง รับหนังสือมาดู กลับกลายเป็นสำนวนคดีที่คัดลอกด้วยลายมือ
"นี่คืออะไร?" ไป๋เยว่เห็นเพียงบนปกมีตัวเลขเขียนไว้ว่า ศูนย์ห้าสี่ จึงถามว่า "หมายความว่าอย่างไร?"
"เป็นคดีเก่าที่ศาลต้าหลี่ไม่สามารถคลี่คลายได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา" เจี่ยนอวี่เอ่ย "ศูนย์ห้าสี่คือเลขทะเบียน คดีนี้เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อน เจ้าลองดูสิ"
"ให้ข้าดูคดีเพื่อแก้เบื่อน่ะหรือ?" ไป๋เยว่นึกถึงช่วงเวลาที่เคยทำงานหนักจนแทบอาเจียนในชาติก่อนได้ทันที จึงเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ "ตอนนี้พวกเราไม่ได้กำลังจะไปพักผ่อนหรือ?"