"เช่นนั้น คนสิบหกคนนี้น่าจะตัดข้อสงสัยได้แล้ว ส่วนอีกสามคนที่มีหลักฐานยืนยันว่าอยู่ที่อื่นตอนเกิดเหตุก็เอาออกไปได้" เจี่ยนอวี่ตบเอกสารของคนที่เหลือ แม้จะยังชี้ตัวคนร้ายไม่ได้ แต่ก็ถือว่าลดวงแคบลงได้มาก
คนที่มีหลักฐานยืนยันว่าอยู่ที่อื่นล้วนไม่ใช่คนท้องถิ่น ด้วยเหตุนี้ จึงตัดออกไปได้สิบเก้าคน
ฆาตกร อยู่ในคนที่เหลือสิบแปดคนนี้แล้ว
เวลานี้ พอดีมีขุนนางคนหนึ่งมาหาเจี่ยนอวี่เพื่อรายงานเรื่องบางอย่าง เจี่ยนอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ออกไป แต่เหลียงเหมิงไม่ได้ตามไป กลับวิ่งสองก้าวมาถึงหน้าป๋ายเยว่
"มีเรื่องใดหรือ?" ป๋ายเยว่กำลังจดจ่อดูเจี่ยนอวี่พิจารณาคดี รู้สึกอยากรู้อยากเห็นว่า ในเมื่อฆาตกรเตรียมตัวไว้แล้ว เขาจะมีวิธีใดในการลากตัวคนร้ายออกมา
"คุณหนูป๋าย" เหลียงเหมิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มประจบ "ขอน้องชายขอร้องท่านสักเรื่องได้หรือไม่?"
ป๋ายเยว่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "เรื่องใด?"
เจี่ยนอวี่โหดเหี้ยมเย็นชาเพียงใด แต่ลูกน้องของเขากลับดูมีชีวิตชีวาเสียเหลือเกิน ดูท่าทางจะซื่อตรงจนเกินไป แต่ก็ดูไม่ค่อยมีเล่ห์เหลี่ยมเท่าใดนัก
เหลียงเหมิงเอ่ยอย่างเก้อเขิน "เรื่องเมื่อคืนนี้ เป็นเพราะข้าน้อยคิดไม่รอบคอบ ทำให้สบทึกตื่นตัว ฆาตกรหากอยู่ในกลุ่มนี้ คงเตรียมตัวไว้แล้ว หาได้ไม่ง่ายอีก"
ป๋ายเยว่ฟังความหมายโดยนัย คิดว่านางคงเข้าใจแล้ว "ท่านให้ข้าช่วยหาฆาตกรหรือ?"
เหลียงเหมิงพยักหน้าหงึกๆ
"เหตุใดเล่า?" ป๋ายเยว่รู้สึกพิศวง "ท่านผู้คุมกำลังสอบสวนอยู่มิใช่หรือ?"