เจี่ยนอวี่รับภารกิจมาแล้ว ก็สั่งให้บ่าวรับใช้ไปเตรียมของสำหรับออกนอกจวน ขณะเดียวกันก็ออกไปตามหาไป๋เยว่
พอไปถึงเรือนเหอเซียง กลับไม่พบไป๋เยว่
“คุณหนูไป๋อยู่ที่ใดหรือ?” เจี่ยนอวี่เข้าไปวนดูหนึ่งรอบ ก็แปลกใจจึงถามบ่าวรับใช้
เป็ดหิมะที่ตั้งอยู่เต็มลานบ้านหายไปมากมาย เจี่ยนอวี่ไม่เห็นไป๋เยว่ แม่นางเพ่ยฉีที่ติดตามไป๋เยว่ก็ไม่เห็นตัว และบ่าวรับใช้สองคนเหลือเพียงคนเดียว ยังหน้ามุ่ย ๆ เหมือนถูกกระทำเข้าอย่างไรอย่างนั้น
“คุณหนูออกไปข้างนอกแล้ว” บ่าวรับใช้แหย่นเอาเป็ดหิมะตัวอ้วนเปี๊ยะ
“ไปไหน?” เจี่ยนอวี่ ปี้ไปเป็ดหิมะ “เป็ดหิมะลดลงไปได้อย่างไร?”
บ่าวรับใช้ตอบ “คุณหนูไปตลาด เป็ดหิมะถูกพวกเขาไปเล่น”
เป็ดหิมะปางโตกลุ่มนั้น น่ารักน่าเอ็นดู และสนุกสนาน ในจวนเจี่ยนมีผู้คนมากมาย เจี่ยนอวี่ ก็มีคิดหมือน้อง ๆ อีกหลายคน, มันก็ไม่ผิดปกติที่เป็ดหิมะจะส่งน้อง ๆ ไปเล่น แต่เย็นหนาวเหน็บเช่นนี้ไปเยวี่ยไปที่ใดกัน?
พอถูกเจี่ยนอวี่ถาม บ่าวรับใช้ก็เผยท่าทีแค้นใจออกมาอย่างชัดเจน
“คุณหนูปายไปตามคุณหนูสาม คุณชายสี่ คุณชายห้าออกไปที่ถนน และเพ่ยฉีกับเสี่ยวฉางก็ไป เป็นปล่อยให้ข้าน้อยเฝ้าลาน”
ในจวนเจียนเช่นนี้ แม้ท่านพ่อเจียนและคุณนายเจียนจะแต่งงานกันอย่างกลอกลมปรองดองสม่ำเสมอ แต่ในจวนก็ย่อมมีอนุภรรยาหลายคน เจี่ยนอวี่นอกจากน้องชายผู้เดียวกันบิดามารดาแล้ว ยังมีบางพี่น้องที่ต่างมารดาอีกด้วย
“เป็นจล” เจี่ยนอวี่สีหน้าอึดอั้งใจเล็กน้อย “นางเพิ่งมถึงเมืองหลวงไม่ากี่วัน ยังจำถนนหนทางข้างนอกด้วยตนเองไม่ได้เลย ไหนจะกล้าพานไปออกไปข้างนอก ใครอนุญาตให้”