สนามหญ้าเงียบสนิท
สายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน พัดใบไม้ปลิดปลิวไปสองสามใบ กวาดผ่านหน้าลู่หลินที่อยู่ก้นหลุม
ลู่จิ่นเอามือไขว้หลัง ยังคงวางมาดสิบผู้ยิ่งใหญ่ ทว่าดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปที่ลู่หลินในหลุม
เงียบไปสองวินาที เขาถึงเอ่ยปาก
“ลุกขึ้น”
“บอกข้ามาให้ชัด เกิดอะไรขึ้น”
ลู่หลินกุมหน้าอก เจ็บจนสูดลมหายใจ งัดร่างขึ้นมาครึ่งหนึ่งอย่างทุลักทุเล ฝืนยิ้ม “ท่านทวด ผมโดนน้องหลินต่อยกระเด็นทีเดียวปลิวเลยครับ”
“หา?”
ลู่จิ่นตาเบิกโพลง ถึงกับหลุดคำหยาบ “ต่อยทีเดียวปลิว?! นี่แกเล่นตลกกับข้ารึไง? ฝีมือระดับแก จะให้ไอ้พวกผู้ฝึกอิสระจัดการได้ในทีเดียวเนี่ยนะ?”
เขารู้พื้นฐานของลู่หลินดี
เคล็ดย้อนคืนสามขั้นขั้นแรกบรรลุระดับใหญ่ ระเบิดพลังเต็มที่แล้ว ในกลุ่มคนรุ่นใหม่จะเอาชนะซึ่ง ๆ หน้าได้มีไม่กี่คน
ลู่จิ่นหันไปทางขอบหลุม
หลินม่อรีบเดินเร็ว ๆ เข้ามาแล้ว
เขาก้มตัว สีหน้าจริงใจยิ่งนัก แถมยังแฝงแววประหม่าของมนุษย์เงินเดือนนิด ๆ
“คุณชายลู่ ไม่เป็นไรนะครับ? กระดูกไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
พูดพลาง หลินม่อก็ถอนหายใจ อธิบายอย่างจริงจังสุด ๆ “ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ เมื่อกี้ผมตั้งใจต่อยจริง ๆ เลยนะครับ”
“ก็ท่านผู้เฒ่าบอกแล้วไงครับ นี่คือการทดสอบบรรจุอย่างเป็นทางการของผม เกี่ยวเนื่องกับงานที่ให้ที่พักฟรี มีอาหาร มีประกันสังคมห้าอย่าง กองทุนสำรองเลี้ยงชีพ แล้วก็เงินเดือนสามหมื่น ผมเลยไม่กล้าออมมือเลยแม้แต่น้อย!”
“การทดสอบแบบนี้ ต้องทำอย่างจริงจัง คุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะครับ”
ลู่หลินฟังแล้วมุมปากกระตุกไม่หยุด
บ้าอะไรทดสอบบรรจุ!
เพื่อเงินสามหมื่น นายเกือบจะทำให้เคล็ดย้อนคืนสามขั้นขั้นแรกบรรลุระดับใหญ่ของฉันแตกกระจายแล้ว!
ลู่จิ่นยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เขาหันไปทางลู่หลิงหลงที่ยังเอามือปิดปากค้างอยู่ ถามเสียงเข้ม “หลิงหลง เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ลู่หลิงหลงเพิ่งได้สติ ผมหางม้าคู่แกว่งตามไปสองที พูดตะกุกตะกัก “ท-ท่านทวด... แค่ทีเดียวค่ะ! ทีเดียวจริง ๆ พี่ลูกพี่ลูกน้องก็กระเด็นแล้ว!”