"หนุ่มน้อย ฝีมือไม่ธรรมดานี่นา"
สายตาของลู่จิ่นคมกริบราวกับเหยี่ยว จ้องตรงมาที่หลินม่อราวกับจะมองทะลุเขาไปถึงข้างใน
เขาดึงเก้าอี้มานั่งตามสบาย น้ำเสียงไม่เร่งรีบแต่เปี่ยมด้วยพลังกดดัน "เมื่อคืนนายกลับดึก ข้าเลยให้คนไปสืบประวัตินายมาพอดี ประวัติสะอาด สะอาดเสียจนผิดสังเกต"
"เรียนหนังสือ จบการศึกษา หางานไปเรื่อย ไม่เห็นเคยเกี่ยวข้องกับสำนักหรือพรรคพวกไหน"
ลู่จิ่นยกถ้วยชาขึ้น เป่าฟองเบา ๆ แล้วพูดเรียบ ๆ "แต่เดิมข้าคิดว่า ผู้พิเศษที่มีฝีมืออย่างนาย น่าจะทิ้งร่องรอยไว้บ้าง ไม่คิดเลยว่า เด็กหนุ่มมนุษย์เงินเดือนดูธรรมดา ๆ อย่างนาย จะกดลู่หลิงหลงไว้ได้ในกระบวนท่าเดียว น่าสนใจทีเดียว"
หลินม่อฟังแล้วสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
ที่ตระกูลลู่จะสืบเขา นั่นอยู่ในแผนอยู่แล้ว
ตระกูลลู่ที่เป็นหนึ่งในสิบผู้ยิ่งใหญ่ จะปล่อยให้คนที่มาไม่ชัดเจน ไปเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้คุณหนูของตระกูลได้ยังไง?
ถ้าไม่ขุดประวัติจนถึงราก ก็คงผิดปกติ
หลินม่อยังคงยิ้มแบบมืออาชีพตามมาตรฐาน ถ่อมตัวว่า "ท่านลู่ชมเกินไป ผมไม่มีสำนัก ไม่มีใครสอน ก็แค่ฝึกเล่น ๆ ด้วยตัวเอง ที่ชนะคุณหนูลู่ได้ ส่วนใหญ่ก็อาศัยโชคช่วย"
"โชค?" ลู่จิ่นวางถ้วยชา หัวเราะทั้งที่ขัดใจ "เฮ้อ ขนาดนี้ไม่ใช่แค่โชคอธิบายได้หรอกนะ"
"หลิงหลงแม้จะยังเด็ก แต่ฝึกวิชาพลังลมปราณภายในของเฉวียนเจิน พื้นฐานแน่นมาก นายสามารถกดเธอไว้ได้ในท่าเดียว ต้องเป็นอัจฉริยะ หรือไม่ก็เก่งเกินคาดมาก"
พูดพลาง ลู่จิ่นลุกขึ้นยืน มือไพล่หลัง แววตาฉายแววพินิจ "แต่ว่าจะเก่งแค่ไหน ข้าต้องดูกับตา"