บ่ายห้าโมงตรง ปลายเท้าของหลินม่อก้าวเข้าห้องพักพอดี
ขณะที่ตัวเลขมุมขวาล่างของคอมพิวเตอร์เปลี่ยนเป็น 17:00 เขาก็หันมือไปปิดประตูและล็อกทันที ท่าทางคล่องแคล่วราวกับซ้อมมาแล้วร้อยครั้ง
วินาทีถัดมา เสียงกลไกคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าเวลาทำงานของพาหะในวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว】
【ระหว่างเวลาทำงานไม่พบพฤติกรรมทำงานล่วงเวลาโดยไม่ได้รับค่าตอบแทน】
【ไม่ได้ออกห่างจากนายจ้างเกินรัศมีหนึ่งร้อยเมตรโดยพลการ】
【การประเมินจรรยาบรรณในอาชีพ: ยอดเยี่ยม】
【รางวัลเช็คชื่อวันนี้: พลังภายในบริสุทธิ์สองปี】
ตูม!
พลังภายในอันอ่อนโยนแต่หนักแน่นสายหนึ่งพลันไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย หลินม่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ แผ่นหลังสั่นสะท้านเล็กน้อย พลังลมปราณเก้าอาทิตย์ฟ้าในร่างที่มากมายอยู่แล้วถูกพลังภายในบริสุทธิ์สองปีนี้กระแทกเข้าใส่ ทำให้ความเร็วในการโคจรเพิ่มขึ้นอีกระดับ
พลังลมปราณที่แข็งกร้าวและเปี่ยมด้วยพลังหยาง ดูราวกับมีฟืนเพิ่มเข้ามาอีกกำหนึ่ง ไหลเวียนอยู่ในเส้นลมปราณอย่างไม่รู้จบ ความรู้สึกนั้นไม่ใช่แค่มีปริมาณเพิ่มขึ้น แต่ยังหนาแน่นและมั่นคงกว่าเดิม แม้แต่ลมหายใจก็เหมือนจะอุ่นขึ้น
หลินม่อหลับตารับรู้อยู่สองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมา สายตาและการได้ยินของเขาดีขึ้นอีกระดับ กระทั่งจังหวะหั่นผักในครัวที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร เขาก็ยังได้ยินชัดเจน
เขาลืมตาขึ้น สีหน้าซับซ้อนอยู่บ้าง
“112 ปีแล้ว”
หลินม่อหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่ม ก่อนพึมพำเสียงเบา “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะกลายเป็นปีศาจเฒ่าจริง ๆ หรือเปล่า?”
เขานึกถึงอนิเมะเรื่องหนึ่งที่เคยดู นายพลทหารเถื่อนในเรื่องนั้นมีชีวิตอยู่สามร้อยปี และมีพลังฝึกปรือสามร้อยปี ผลลัพธ์คือไร้เทียมทานไปทั่วหล้า
แล้วตัวเขาล่ะ?
ด้วยอัตราตอนนี้ที่ได้วันละหนึ่งถึงสองปี บางครั้งก็ได้สามปีหรือรางวัลพิเศษ ถ้าโชคดีหน่อย แค่สามเดือนก็ไล่ตามทันแล้ว
“นายพลทหารเถื่อนมีชีวิตอยู่สามร้อยปี”
หลินม่อวางแก้วลง มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้ “ถ้าฉันโชคดี แค่สามเดือนก็ไล่ตามทันแล้วงั้นเหรอ?”
“ชนะขาดลอยเลยสิ”