บรรยากาศเงียบกริบทันที
ใบหน้าของลู่จิ่นแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลู่หลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เกือบพ่นน้ำออกมา ส่วนพ่อบ้านก็ก้มหน้า ไหล่สั่นเบา ๆ
ลู่จิ่นจ้องหลินม่อจนหนวดเคราแทบชี้ตั้ง
“ไสหัวไปให้พ้น!”
“ไอ้หนู คิดว่าข้าไม่เคยอ่านสามก๊กหรือไง?”
หลินม่อทำหน้าไร้เดียงสา “ท่านผู้อาวุโสลู่ ผมแค่แสดงความขอบคุณจากใจจริงเท่านั้นครับ”
“ขอบคุณบ้าอะไรของเจ้า!”
ลู่จิ่นชี้ไปที่ประตูใหญ่ “รีบไป! ถ้ายังพูดมากอีก ข้าจะหักอาหารเช้าพรุ่งนี้ของเจ้า!”
สีหน้าหลินม่อพลันเคร่งขรึม “ท่านผู้อาวุโสลู่ การหักมื้ออาหารถือเป็นการลดสวัสดิการโดยอ้อมนะครับ”
ลู่จิ่นยกมือขึ้นจะตี
หลินม่อหันหลังทันที “ผมออกเดินทางแล้วครับ”
พูดจบก็เดินออกไปอย่างว่องไว ลู่จิ่นมองแผ่นหลังที่กำลังเร่งฝีเท้าจากไป แล้วหัวเราะทั้งโมโหพร้อมด่าออกมาคำหนึ่ง
“ไอ้เด็กนี่!”
นอกคฤหาสน์มีรถตู้สีดำคันใหญ่กว้างขวาง จอดรออยู่แล้วอย่างไม่สะดุดตา เครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ หลินม่อขึ้นไปนั่งเบาะหลัง รถค่อย ๆ แล่นออกจากตระกูลลู่
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมถ่ายรูปวิวด้านนอกหน้าต่างรถส่งให้ลู่หลิงหลง แต่คิดไปคิดมาแล้วก็ลบทิ้ง
นี่คือการแจ้งเตือนครั้งที่สอง
ต้องรอให้ถึงที่หมายก่อนค่อยส่ง จะส่งมอบบริการล่วงหน้าไม่ได้
สี่ทุ่มตรง ลมเย็นพัดกระโชกเป็นระลอกใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ณ ชานเมือง
บริเวณรอบนอกของไหนโตทงสาขาหัวเป่ย รถตู้สีดำค่อย ๆ แล่นเข้าไปในลานจอดรถใต้ดิน ก่อนจอดตรงหน้าประตูด้านข้างที่ไม่สะดุดตา
ที่นี่ไม่ใช่ประตูหลัก แสงไฟสลัว มีเพียงไฟฉุกเฉินไม่กี่ดวงส่องแสงขาวซีด ข้างประตูด้านข้างมีกล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่ไม่สะดุดตาอยู่เพียงสองตัว
หลังลงจากรถ หลินม่อไม่ได้รีบเดินเข้าไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาลู่หลิงหลงก่อน
【หลินม่อ: แจ้งความปลอดภัยครั้งที่สอง: ถึงบริเวณรอบนอกของฝ่ายว่าจ้างแล้ว สถานะปัจจุบันปกติดี ยังไม่ปะทะ อุปกรณ์ครบถ้วน】
แทบจะในวินาทีถัดมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับ
【ลู่หลิงหลง: รู้แล้ว พูดให้น้อยหน่อย】
หลินม่อพยักหน้าอย่างพอใจ
ตอบกลับเร็ว แสดงว่าประสบการณ์ของลูกค้ากำลังดีขึ้น