เช้าวันรุ่งขึ้น
ห้องอาหารคฤหาสน์ตระกูลลู่
แสงแดดต้นฤดูใบไม้ร่วงสาดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดลงบนโต๊ะอาหารยาว
หลินม่อนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ตรงหน้าวางเกี๊ยวกุ้ง โจ๊กลูกเดือย และซาลาเปาเนื้อ
เขากินอย่างตั้งอกตั้งใจ
เวลางาน สวัสดิการที่พักฟรี มีอาหาร ต้องใช้ให้คุ้ม
ลู่หลิงหลงนั่งข้าง ๆ ถือถ้วยโจ๊ก ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ
อยู่ ๆ เธอก็หันไปมองหลินม่อ
“หลินม่อ เมื่อวานที่นายอยู่เทียนจิน จงใจซื้อถังหูลู่ให้น้อยไปสองไม้ใช่ไหม”
หลินม่อไม่แม้แต่จะเงยหน้า กลืนเกี๊ยวกุ้งในปากลงคอ ก่อนตอบอย่างหน้าด้าน ๆ
“เจ้านายครับ ค่าใช้จ่ายหักจากงบประมาณพิเศษที่คุณให้ผมก่อนออกบ้านหมดแล้ว”
“ถ้าคุณว่ามันน้อยไป ก็ควรไปคุยกับคนขาย ไม่ใช่มาหาผม”
ลู่หลิงหลงทุบโต๊ะปั้ก “นี่ยังกล้ามาเถียงเรื่องคนขายอีก?”
หลินม่อค่อย ๆ เลื่อนถ้วยโจ๊กลูกเดือยให้ห่างออกไป
กันเจ้านายอารมณ์เสีย จนกระทบคุณภาพมื้อเช้า
ลู่จิ่ยนั่งอยู่หัวโต๊ะ เหลือบมองทั้งสองคนอย่างสบาย ๆ
“เทียนจินสนุกไหม?”
ลู่หลิงหลงรีบกลืนคำพูดกลับลงคอ แล้วซดโจ๊กคำหนึ่งแต่โดยดี
“ก็สนุกดีนะ”
“แค่กิน ๆ เที่ยว ๆ เดินห้าง”
“ของกินที่นั่นไม่เลว”
หลินม่อก็พยักหน้าตาม
“เส้นทางปกติ ค่าใช้จ่ายปกติ ใบเสร็จก็ปกติ”
มุมปากลู่หลิงหลงกระตุก
“ใครถามเรื่องใบเสร็จแก?”
ลู่หลินถือถ้วยชานั่งอยู่ข้าง ๆ สายตากวาดไปมาระหว่างสองคน ใบหน้าเผยรอยยิ้มจาง ๆ
“หลิงหลง เมื่อวานออกไปทั้งวัน ไม่ยอมตอบข้อความสักแชท”
“ฉันนึกว่าเธอกับหลินม่อติดต่อไม่ได้ที่เทียนจินซะอีก”
หน้าลู่หลิงหลงแดงซ่าน “ใครติดต่อกับเขาไม่ได้? นั่นฉันพาบอดี้การ์ดไปทำงาน!”
หลินม่อรีบรับคำ ตอบอย่างเป็นมืออาชีพสูง
“คุณชายลู่สบายใจได้ ตลอดทางอยู่ในขอบเขตการอารักขาระหว่างเดินทางตามสัญญาทุกประการ”
“ไม่มีเหตุไม่คาดฝัน ไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม ไม่มีงบบานปลาย”
พูดจบ เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วเพิ่มอีกประโยค
“ความสัมพันธ์ทางการงานล้วน ๆ”
ลู่หลิงหลงสูดลมหายใจเฮือก
“แกหุบปาก”
ลู่หลินเกือบหลุดขำกับประโยค “ความสัมพันธ์ทางการงานล้วน ๆ” นั่น