ค่ำคืนมาเยือน ถนนของกินใกล้มหาลัยเทียนจินสว่างไสว เสียงผู้คนเซ็งแซ่
ลู่หลิงหลงคือเครื่องจักรกินจุไร้จิตใจ บนถนนสายนี้เธอปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่
“หลินม่อ! เนื้อแกะย่างนั่นมาสิบไม้!”
“แล้วก็ทาโกะยากิตรงนั้น เพิ่มปลาแห้งโรยอีก!”
“ปลาหมึกย่างแผ่นข้างหน้าก็เอาสอง!”
ลู่หลิงหลงแทรกตัวในฝูงชน หางแฝดสีชมพูกระดิกไปมา
หลินม่อเดินตามข้างหลัง ซ้ายขวาห้อยถุงพลาสติกใหญ่เล็กเต็มไปหมด แม้แต่ที่คอยังแขวนแก้วชาผลไม้ไซส์จัมโบ้ที่ยังดื่มไม่หมด
ในฐานะบอดี้การ์ด ตอนนี้เขาดูไม่ต่างจากเด็กลูกมือใช้แรงงานเลยสักนิด
แต่ฝีเท้าเขาเบาหวิว สีหน้าไม่เพียงไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย ยังแฝงความสบายอารมณ์เสียด้วยซ้ำ
ขณะที่ผู้คนในตลาดกลางคืนเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ภายนอกหลินม่อดูเรื่อยเฉื่อย แต่ความจริงพลังวัตรร้อยปีอันเข้มข้นภายในกำลังไหลเวียนอย่างช้า ๆ
พลังวัตรร้อยปีอันเข้มข้นบวกกับฝ่ามือเหล็กที่เพิ่งสุ่มได้ ทำให้ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาถูกยกระดับขึ้นไปถึงขั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ในรัศมีหลายสิบเมตร ความเคลื่อนไหวแม้เพียงนิด ลมปราณที่เปลี่ยนแม้ในฝูงชนสักเล็กน้อย ก็ไม่รอดพ้นการรับรู้ของเขา
เมื่อครู่ เขาสัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นพลังลมปราณที่อำพรางอย่างสุดจะหยั่งหลายสาย ปะปนอยู่แถวมหาลัย
ไม่ใช่แค่มีผู้พิเศษ แต่ยังแข็งแกร่งไม่น้อย
“ดูเหมือนที่เทียนจินนี่ ก็มีผู้พิเศษไม่น้อยเหมือนกันนะ” หลินม่อพึมพำในใจ
แต่สีหน้าเขาไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น แถมยังหยิบไม้เสียบแป้งหมี่อย่างหนำใจที่ลู่หลิงหลงเพิ่งซื้อมาจากถุง แล้วงับเข้าไปหนึ่งคำใหญ่
มีผู้พิเศษก็เรื่องของผู้พิเศษสิ เกี่ยวอะไรกับเขา
ตราบใดที่พวกนั้นไม่มายุ่งกับหัวหน้าลู่หลิงหลงของเขา เขาก็ไม่มีทางหาเรื่องใส่ตัว
ออกจากบ้านไปยุ่งเรื่องคนอื่นก็เหมือนทำงานล่วงเวลา
ตราบใดที่หัวหน้าไม่เพิ่มเงิน อย่าหวังให้เขาทำงานเกินสักวินาที
เขาหลินม่อ คือมนุษย์เงินเดือนผู้ไร้หัวใจที่เช็คชื่อเข้างานเป็นเวลา!
ตอนที่หลินม่อกำลังเคี้ยวแป้งหมี่อย่างเอร็ดอร่อย หอบหิ้วของเต็มมือเตรียมเดินตามลู่หลิงหลงไปนั้น
ตรงหน้ามีคนเดินส่ายโซเซมาคนหนึ่ง