ในห้องรับแขก น้ำชาเพิ่งถูกยกขึ้นโต๊ะ
คำพูดของเฝิงเป่าเป่าที่ว่า "ตบฉาดเดียวก็ส่งฉันไปสวรรค์ได้" ยังไม่ทันจางหายไปหมด อากาศก็เริ่มอึดอัดเล็กน้อย
สวีเสียงกระแอมแห้งหนึ่งครั้ง เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
"ท่านผู้อาวุโสลู่ เด็กสาวบริษัทผมนี่พูดไม่คิดนะครับ อย่าได้ใส่ใจเลย"
พูดจบ เขาก็ยกถ้วยชาขึ้น สายตามองผ่านๆ ไปที่หลินม่อที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่หลิงหลง
"แต่ว่า ถ้าให้เธอประเมินขนาดนี้... บอดี้การ์ดใหม่ของครอบครัวคุณท่านนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ"
ในน้ำเสียงแฝงการหยั่งเชิง
คนที่ทำให้เฝิงเป่าเป่ารู้สึกว่าเป็นภัยได้ ไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงแน่
ลู่จิ่นยกถ้วยชา ดื่มช้าๆ คำหนึ่ง
"ผู้จัดการสวีคิดมากไป"
"หลินม่อก็แค่เด็กจบปริญญาตรีธรรมดา เมื่อไม่กี่วันก่อนยังกังวลเรื่องค่าเช่าห้องห้าร้อยอยู่เลย เกือบถูกเจ้าของบ้านไล่ไปนอนใต้สะพาน"
สวีเสียงมุมปากกระตุก
ลู่จิ่นวางถ้วยชาลง มองหลินม่อแวบหนึ่ง
"ส่วนวิชาพวกนี้ของเขา คนแก่ก็เคยถามแล้ว เขาบอกแค่ว่าไม่มีอาจารย์"
"จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ยังไงคนแก่อย่างข้าก็อายุยืนมาขนาดนี้ เรื่องประหลาดก็เคยเห็นมามาก"
"ไม่มีอาจารย์ก็ใช่ว่าจะไม่มีการสืบทอดวิชา จริงมั้ย นายน่าจะรู้ดีกว่าข้า"
สวีเสียงเงียบไป
ไม่มีอาจารย์?
ไอ้หนุ่มจนๆ ที่เพิ่งเรียนจบ ไม่มีสำนัก ฝึกฝนจนมีพลังให้เฝิงเป่าเป่าหนังหัวชาได้?
เรื่องแบบนี้ต่อให้ผีก็ไม่เชื่อ
แต่ดูจากลู่จิ่นแล้ว คงเค้นอะไรออกมาไม่ได้อีก
ไอ้เฒ่าจิ้งจอก
สวีเสียงวางถ้วยชากลับบนโต๊ะ ใบหน้าฉาบรอยยิ้มอีกครั้ง เปลี่ยนทิศทาง
"คุณหลินเป็นมือดีที่ตระกูลลู่ทุ่มค่าจ้างเชิญมา ฝีมือต้องเข้าขั้นแน่"
"ทางบริษัท สำหรับผู้พิเศษฝีมือดีที่เพิ่งโผล่มา ปกติก็ต้องประเมินความเสี่ยงน่ะครับ แค่ทำตามขั้นตอน"
เขามองเฝิงเป่าเป่าทีหนึ่ง แล้วมองไปที่หลินม่อ
"ถือโอกาสนี้ ให้คนของผมประลองฝีมือกับคุณสักหน่อยดีไหม"
ลูกคิดตีลังกาได้แจ่มแจ้ง——แค่ลงมือกัน หลินม่อก็ต้องใช้พลังลมปราณ ต้องใช้ท่า ถึงตอนนั้นวิชาอะไรมาจากไหนก็จะชัดแจ๋ว
ทว่าหลินม่อฟังจบ แม้แต่สีหน้ายังไม่เปลี่ยน
แถมยังก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างเป็นธรรมชาติ ยืนข้างหลังลู่หลิงหลง ส่งสัญญาณด้วยการยักคางไปทางลู่จิ่น