“ติ๊ง! ตรวจพบเวลาปัจจุบันคือ 9.00 น. โฮสต์เช็คชื่อเข้าทำงานสำเร็จ!”
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังชัดเจนในหัว
หลินม่อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารในคฤหาสน์ตระกูลลู่ด้วยสภาพกระปรี้กระเปร่า ตรงหน้าซ้อนลังไม้ใส่ซาลาเปาหม้อเล็กว่างเปล่าสี่ลัง
เขาถือปาท่องโก๋ชิ้นใหญ่กรอบสีทองอยู่ในมือ กินอย่างเอร็ดอร่อย แล้วก็ยกถ้วยน้ำเต้าหู้ขึ้นซดอีกหนึ่งใหญ่
เมื่อคืนเขาเพิ่งลงมือฟันพวกสารเลวจากสำนักเฉวียนซิ่งตายไปสี่คน แถมยังวิ่งไปที่เนินหลังเขาและแม่น้ำตอนดึกเพื่อลองใช้บริการครบวงจรทำลายศพอีกด้วย
แต่ตอนนี้หลินม่อกลับมีสีหน้าแดงก่ำ กินจุ สภาพดีผิดปกติอย่างยิ่ง จนไม่มีวี่แววขอบตาดำคล้ำสักนิด
ลู่จิ่นที่นั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารวางตะเกียบในมือลง
ผู้เฒ่าผู้เป็นหนึ่งในสิบผู้ยิ่งใหญ่ที่ผ่านโลกมามากคนนี้มีรอยย่นระหว่างคิ้วเล็กน้อย สายตาจับจ้องอยู่ที่หลินม่อไม่วางตา
ลู่จิ่นรู้ดีแก่ใจ กว่าคนคนหนึ่งจะลงมือฆ่าคนด้วยตนเองครั้งแรก ต่อให้ภายนอกจะทำเข้มแข็งไม่แยแส แต่ภายในใจย่อมมีความรู้สึกผิดทางศีลธรรมอย่างรุนแรง
ความหวาดกลัวต่อภาพนองเลือดแบบนั้น มักทำให้คนกินข้าวไม่ลงติดต่อกันหลายวัน ถึงขั้นฝันร้ายทั้งคืน
เขาคิดว่าท่าทางกินอย่างตะกละตะกลามของหลินม่อตอนนี้ คงเป็นเพราะจงใจปกปิดความหวาดผวาในใจ
ลู่จิ่นถอนใจ แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมด้วยความหวังดี
“หลินม่อ เรื่องเมื่อคืนนายทำถูกแล้ว ไม่ต้องคิดมาก”
“ไอ้พวกสารเลวสำนักเฉวียนซิ่งนั่นตายไปก็สมควรแล้ว ผู้พิเศษฝ่ายธรรมะคนไหนจับได้ก็จัดการได้ตามสบาย ทางไหนโตทงก็ไม่มีใครมายุ่งกับนายหรอก”
“นายอายุยังน้อย เพิ่งเจอเรื่องเห็นเลือดครั้งแรก อย่าไปแบกภาระทางใจเลย”
ลู่หลินที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบพยักหน้าตาม วางชามตะเกียบเตรียมพูดแชร์ประสบการณ์ตัวเอง
“น้องหลิน ทวดของฉันพูดถูกนะ ครั้งแรกที่ฉันมีเรื่องกับคนจริง ๆ ก็รู้สึกแย่ไปหลายวันเหมือนกัน”
“นี่คือบททดสอบที่ผู้พิเศษทุกคนต้องผ่าน อย่ารู้สึกอายเลย อะไรที่อัดอั้นอยู่ในใจ พูดออกมาจะได้สบายใจขึ้น”
หลินม่อพึ่งกลืนปาท่องโก๋คำสุดท้ายลงคอ
เขาดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก แล้วเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าจริงใจ